ΛΕΜΟΝΑΔΕΣ

Ούτε έναν ούτε δύο αλλά τρεις πρώην μετράει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο κόμμα του οποίου ηγείται από τον Ιανουάριο. Καραμανλής, Σαμαράς και Μεϊμαράκης είναι ο καθένας από μια ιστορία. Ο πρώτος δεν μιλάει καθόλου – αλλά μιλούν γι’ αυτόν πολύ και πολλοί. Ο δεύτερος το ‘χει ρίξει στο twitter. Και ο τρίτος έσπασε τη σιωπή του – και μερικά αβγά – σε πρόσφατη ραδιοφωνική συνέντευξη. Φυσικά, όλους μαζί τούς ξεπερνά η λαλίστατη Ντόρα – αλλά αυτό είναι εν μέρει πολιτικό και εν μέρει οικογενειακό θέμα.

Αν ο Μητσοτάκης είχε αποφασίσει να καταργήσει τη ΝΔ και να επανιδρύσει άλλο κόμμα θα είχε ξεπεράσει μεμιάς το ζήτημα των πρώην. Τα χρονικά της πολιτικής είναι γεμάτα επανιδρύσεις – και η ΝΔ αποτέλεσε το 1974 τομή στη συνέχεια της ελληνικής Δεξιάς όπως, κακά τα ψέματα, και ο ΣΥΡΙΖΑ της ελληνικής Αριστεράς τριάντα χρόνια αργότερα. Αλλά ο νεότερος Μητσοτάκης δίστασε. Και η στιγμή πέρασε. Εχασε μια ευκαιρία όχι μόνο να ξεμπερδεύει με τα εσωκομματικά, αλλά και να ακυρώσει το μνημονιακό παρελθόν της ΝΔ. Ξεκινώντας κάτι καινούργιο θα απελευθέρωνε τους ψηφοφόρους αλλά θα απενοχοποιούσε και τα σχέδια  διεύρυνσης.  

Οπότε τι του μένει να κάνει; Είναι απλό. Οταν έχεις λεμόνια στύβεις λεμονάδα. Πίνεις εσύ, σερβίρεις και στους άλλους. Φθινόπωρο έρχεται – ας ξαναμοιραστούν οι ρόλοι ή, τέλος πάντων, ας βρεθεί ένας τρόπος να εγκλωβιστούν πρώην, πριμαντόνες και γερασμένοι τενόροι σε έναν ρόλο που να τους δεσμεύει και να τους απασχολεί. Πρωτότυπη λύση δεν είναι – αλλά είναι μια κάποια λύσις στη φάση αυτή.