Χαμένος στη μετάφραση

«Ενα ολόγραμμα για τον βασιλιά»: Είναι η τελευταία ευκαιρία του Κλέι, ενός πωλητή που έχει αναλάβει να ολοκληρώσει ένα εμπορικό deal για μια εταιρεία πληροφορικής με τον βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας. Είναι η τελευταία του ευκαιρία καθώς η προηγούμενή του ιδέα (η μετακίνηση μιας εργοστασιακής μονάδας ποδηλάτων από την Αμερική στην Κίνα) ώθησε την εταιρεία του στο χείλος της χρεοκοπίας, μιας και οι Κινέζοι αποδείχτηκαν οξυδερκέστεροι καπιταλιστές από τον ίδιο. Μόνο που ο βασιλιάς δεν εμφανίζεται ποτέ. Κάθε μέρα που περνά ο Κλέι ταξιδεύει σε απόμακρες περιοχές, έκθαμβος μπροστά στη φιλόδοξη Μητρόπολη που οραματίστηκε ο μέλλων «πελάτης» του, ο ίδιος όμως είναι υποχρεωμένος να εργάζεται σε μια σκηνή, ακριβώς δίπλα από το επιβλητικό κτίριο που έχει αναλάβει την ανόρθωσή της. Συνθήκη «ταπεινωτική». Και στη Δύση όμως δεν τον περιμένει κάτι ιδιαιτέρως ευνοϊκό: είναι διαζευγμένος, η πρώην σύζυγός του τον μισεί και κάνει ό,τι μπορεί για να εξασφαλίσει τα απαραίτητα χρήματα ώστε να καλύψει το κόστος των σπουδών της κόρης του, που, ευτυχώς, του συμπαραστέκεται όσο μπορεί.

Ξεκινώντας δυναμικά με μια ευφάνταστη ονειρική σεκάνς (ένα σουρεαλιστικό βιντεοκλίπ όπου ο Τομ Χανκς διασκευάζει το «Once in a Lifetime» των Talking Heads), το φιλμ του Τομ Τίκβερ – που συνεργάζεται για δεύτερη φορά με τον φημισμένο πρωταγωνιστή μετά το «Cloud Atlas» – αλλάζει ταχύτητες αμέσως μετά για να αφηγηθεί, σχεδόν ράθυμα, την ιστορία ενός ήρωα που μοιάζει πολύ λιγότερο συμπαθής στο πρωτότυπο βιβλίο του Ντέιβιντ Εγκερ. Εκεί, ο συγγραφέας έριχνε μια λοξή ματιά στο μυαλό του αμερικανού (έκπτωτου) μεσοαστού σε τόνο μάλλον δραματικό. Ο γερμανός σκηνοθέτης πάλι επιλέγει την ελαφρά οδό: παρακινούμενος ίσως από την περσόνα του χολιγουντιανού σταρ, στήνει μια κομεντί καταστάσεων όπου όλες οι γωνίες των σημάνσεων – που αναπόφευκτα έχουν βρει τον δρόμο τους και στο φιλμ – μοιάζουν να έχουν καταντήσει ολόγραμμα, σε ένα θέαμα χαριτωμένο αλλά επιδερμικό και ασφαλές. Αν βέβαια το ζητούμενο είναι αυτό – θερινή περίοδος βλέπετε – τότε δεν νομίζω να απογοητευτείτε και τόσο. Οι δυνατότητες όμως για κάτι πιο ουσιαστικό (και εξίσου ψυχαγωγικό) είναι εμφανείς.

(Βαθμοί: 5)

«Ο θρύλος του Ταρζάν»
«Παιδί» του αμερικανού συγγραφέα Εντγκαρ Ράις Μπάροουζ, ο Ταρζάν ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογενείας (και άγγλος στην καταγωγή) που μεγάλωσε ανάμεσα σε μια… φυλή γοριλλών όταν οι δικοί του αιχμαλωτίστηκαν από πειρατές σ’ ένα ταξίδι τους στη Δυτική Αφρική. Τα δε θέματα του αυθεντικού κειμένου, που στην εποχή του «θάφτηκε» από την κριτική, απλά και σαφή: το αρσενικό έχει χρέος να υποστηρίζει τους αδύναμους και να προστατεύει εκείνους που δεν μπορούν να προστατεύσουν τον εαυτό τους. Γι’ αυτό και ο Ταρζάν προστατεύει εκείνους που αγαπά στον υπέρτατο βαθμό, δίχως να προστατεύει τον εαυτό του – κάτι πολύ φυσιολογικό αν λάβουμε υπόψη μας την εποχή που γράφτηκε το μυθιστόρημα του Μπάροουζ: ο πάτερ φαμίλιας του 1910 όφειλε να είναι επικεφαλής του νοικοκυριού, αλλά και ασπίδα προστασίας της οικογένειάς του. Σαφώς η κοινωνία μας έχει εξελιχθεί από εκείνα τα χρόνια. Αλλά και πάλι, αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία για μια ταινία τόσο άνευρη και βαρετή. Γιατί καμία αίσθηση κινδύνου δεν έχει επιβιώσει από τον ορυμαγδό των ψηφιακών ειδικών εφέ (ακόμα και η λάσπη μοιάζει ψεύτικη εδώ) ενώ η σκηνοθετική γραφή (του Ντέιβιντ Γέιτς των τελευταίων «Χάρι Πότερ») παραπέμπει περισσότερο σε ταινία με σούπερ ήρωα – κι έχουμε μάλλον μπουχτίσει. Κρίμα για τον Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ (τυπικά αξιοπρεπείς στους δεύτερους ρόλους τους οι Σάμιουελ Λ. Τζάκσον και Κριστόφ Βαλτς, κουκλίτσα η Μάργκο Ρόμπι). 
(Βαθμοί: 2)

«Η ομορφότερη εποχή»
Το καλοκαίρι του 1971, η Κάρολ, φοιτήτρια, ενεργή φεμινίστρια και ομοφυλόφιλη (όλα τα κλισέ μαζεμένα σε μια πρόταση), γνωρίζει την Ντελφίν, μια επαρχιώτισσα που φτάνει στο Παρίσι για να απελευθερωθεί από το ασφυκτικό οικογενειακό της περιβάλλον και την ερωτεύεται. Παραλλαγή της «Ζωής της Αντέλ» σε vintage φόντο που μακάρι να έδειχνε την τόλμη του κινηματογράφου εκείνης της εποχής. Κι όμως, παρά τις έξυπνες σκηνοθετικές πινελιές και τις όμορφες ερμηνείες των Σεσίλ ντε Φρανς και Ιζιά Ιγκελέν, το όλο εγχείρημα μοιάζει με καλοφωτογραφισμένο ρομάντζο. Δεν αρκεί να τοποθετείς τον μύθο σου στο 1971, ούτε να μαρκάρεις όλα τα στυλιστικά κουτάκια. Χρειάζεται και ένα κάποιο περιεχόμενο. Καλό soundtrack όμως. 
(Βαθμοί: 5)

«Κάθαρση: έτος εκλογών»
Τα άλλα δύο φιλμ της σειράς δεν τα είδαμε ποτέ στις αίθουσες, μας ήρθε όμως τούτο εδώ. Στο μέλλον λοιπόν, οι κάτοικοι των ΗΠΑ έχουν ένα 24ωρο ελεύθερο για να διαπράξουν ό,τι έγκλημα θέλουν, όμως μια υποψήφια πρόεδρος υπόσχεται να καταργήσει αυτή τη φρικτή γιορτή. Τη βάζουν στο μάτι όμως και την περίφημη εκείνη ημέρα στήνουν μια απόπειρα δολοφονίας της. Ευτυχώς, οι προστάτες της μακελεύουν τους «κακούς» με εξίσου θεαματικούς τρόπους, ενώ η κάμερα καταγράφει κάθε φονικό («καλών» ή «κακών», δεν έχει σημασία) με την ίδια, λάγνα διάθεση. Ο Κάρπεντερ θα έβγαζε σπυριά.
(Βαθμοί: 1)

«Το μυστικό που έμεινε κρυμμένο»
Επιστρέφοντας μαζί με την αδελφή του στο νησί όπου πέρασαν τα παιδικά τους χρόνια, ο Αντουάν αναζητά τη λύση στο μυστήριο της εξαφάνισης της μητέρας του. «Μυστήριο» α λα γαλλικά, με Λοράν Λαφίτ, Μελανί Λοράν και Οντρεϊ Ντάνα – περισσότερα για το φιλμ στο instaNEA.