Παρντόν

«Αγαπητό μου Ισλανδάκι,

Συγγνώμη που δεν ξέρω το όνομά σου. Και να το ήξερα, πάντως, θα μου ήταν αδύνατο να το προφέρω. Σε είδα από την τηλεόραση στις εξέδρες του Σταντ ντε Φρανς την Κυριακή το βράδυ μέσα στη βροχή και θέλησα, σαν Γαλλάκι που είμαι, να σε παρηγορήσω.

Συγγνώμη που σας βάλαμε πέντε γκολ. Δεν μας συμβαίνει συχνά, αλλά από τότε που ο πρόεδρός μας μίλησε με τον αρχηγό μας και του εξήγησε ότι η νίκη της Γαλλίας είναι “εθνικό ζήτημα” – ό,τι και να σημαίνει αυτό – φαίνεται ότι τα πράγματα σοβάρεψαν. Κρίμα που θύματα πέσατε εσείς, η “Σταχτοπούτα του τουρνουά με τις ωραιότερες μαμάδες”, όπως λέει ο μπαμπάς μου.

Συγγνώμη επίσης που βάλαμε τέλος στο όνειρό σας αλλά, όπως είπε πάλι ο μπαμπάς μου, ήδη φθάνοντας στα προημιτελικά ξεπεράσατε και το πιο τρελό όνειρό σας. Αχ, αυτός ο μπαμπάς μου. Δεν με πήγε στο ματς, γιατί φοβάται, λέει, να μη σκάσει καμιά βόμβα στο γήπεδο – ανήκουστα πράγματα φαντάζομαι στην Ισλανδία. Κι είπε και κάτι άλλο ο μπαμπάς μου που δεν το κατάλαβα καλά, μόλις βάλαμε το πέμπτο γκολ: “Μα καλά τόσο ηλίθιοι είναι σε όλα αυτοί οι Εγγλέζοι;”. Κι η μαμά μου, εξίσου ωραία με τις δικές σας, του απάντησε από την κουζίνα: “Μην είσαι αλαζόνας, Ανρί” – ούτε κι αυτό το κατάλαβα.

Εγώ νομίζω ότι τελικά τα κάνατε όλα καλά. Κι ο κόσμος όλος σάς έμαθε, και δυο γκολάκια μάς βάλατε χωρίς να μας κουράσετε πριν από τη Γερμανία – ελπίζω να είσαι μαζί μας σ’ αυτό το ματς – και οι παίκτες σας θα πάρουν μεταγραφές και δεν μου άλλαξες αυτό που μου είχε μάθει ο μπαμπάς μου, ότι δηλαδή στο ποδόσφαιρο τελικά νικάει ο καλύτερος. Βέβαια καλύτερος δεν είναι ο ηρωικότερος, ο συμπαθέστερος και ο μικρότερος, αλλά αυτός που παίζει καλύτερη μπάλα. Γι’ αυτό δεν είμαι βέβαιος αν πρέπει να σου ζητήσω συγγνώμη».