[Κραυγές και ψίθυροι] Η δημοκρατία του θυμικού

Ο Ντέιβιντ και ο Πάμπλο. Ο Κάμερον και ο Ιγκλέσιας. Οι δύο μεγάλοι χαμένοι του εκλογικού τριήμερου. Με διαφορετική αφετηρία και διαφορετική πορεία, παραπάτησαν στην ίδια στροφή του δρόμου. Στη χρήση, ως προς τον πολιτικό τους λόγο, επικοινωνιακών τρικ ξεπατικωμένων από φοιτητικά αμφιθέατρα. Στο ξεσκόνισμα και στο λιβάνισμα της άμεσης δημοκρατίας. Δημοψηφίσματα έταξαν και οι δύο για να σκαρφαλώσουν στην εξουσία. Ο πρώτος το έκανε και κέρδισε τον τίτλο του πιο καταστροφικού για τη χώρα του πρωθυπουργού στη μεταπολεμική ιστορία. Ο δεύτερος, που επίσης έταξε δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Καταλωνίας, αντέστρεψε το ρεύμα και έχασε τις εκλογές.

Είναι ένα θέμα αυτό με την καταφυγή στις κάλπες για ζητήματα που απαιτούν βαθιά γνώση και ψύχραιμη εκτίμηση των δεδομένων. Αλλο στις εκλογές που οι πολίτες καλούνται να ψηφίσουν ένα γενικό πλάνο διακυβέρνησης. Οταν όμως απευθύνεσαι στο θυμικό, όπως σε ένα δημοψήφισμα, θυμό και απωθημένα θα βγάλει η κάλπη. Συγκυρίες που μόνο τη δημοκρατία δεν προάγουν. Αμφιβάλλει κανείς ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα αν κάναμε εδώ στην Ελλάδα δημοψήφισμα για το σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου; Μην πω ότι οριακά, σε αντίστοιχη ψηφοφορία, δεν θα ετίθετο εκτός νόμου η ομοφυλοφιλία. Να αναλογιστώ τι θα γινόταν αν έπρεπε να ψηφίσουμε για την επαναφορά της θανατικής ποινής; Είμαι δε σίγουρη πως αν ο Ανδρέας Παπανδρέου κατέφευγε τότε σε δημοψήφισμα, η μοιχεία θα ήταν ακόμη ποινικό αδίκημα και θα κυκλοφορούσαμε στους δρόμους τυλιγμένοι με σεντόνια, η δε Εθνική Αντίσταση μπορεί και να μην είχε αναγνωριστεί ακόμη.