ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Πόσο κρατάει ένας στεναγμός; Οσο χρειάζεται για να μετρηθούν 1.100.000 ψήφοι. Τόσες έχασε το Podemos την Κυριακή. Τουλάχιστον το μέτρημα στην Ισπανία ήταν πολύ γρήγορο. Μέχρι τα μεσάνυχτα είχαμε αποτελέσματα.

Το γιατί, το τι και το πώς των εκλογών της 26ης Ιουνίου έχει αναλυθεί – και συνεχίζει να αναλύεται. Πιθανώς, η συγκυρία να μετρά στον τρόπο που αποφασίζουν οι ψηφοφόροι της Ιβηρικής. Η 11η Μαρτίου και τα ψεύδη της διακυβέρνησης Αθνάρ έφεραν τον Θαπατέρο. Το Brexit και η αστάθεια της Ισπανίας στις αγορές έδωσαν τέσσερις μονάδες αέρα στον Ραχόι. Παρ’ όλ’ αυτά, το μάθημα είναι γραμμένο σαν σύνθημα σε τοίχο. Τα όμορφα ποσοστά όμορφα χάνονται. Και μάλιστα σε μια Ευρώπη που η μία μέρα δεν ξέρει τι φέρνει η άλλη.

Για άλλη μια φορά λοιπόν διαψεύδονται πλήρως οι σχεδιασμοί των εν Ελλάδι κυβερνώντων. Και αποδεικνύονται απλοϊκές και αφελείς οι αναλύσεις τους για τα διεθνή – χωρίς να χρειάζεται να φθάσει κανείς ώς το χάλι της Βενεζουέλας. Οχι λοιπόν, ο Πάμπλο δεν θα είναι στην εξουσία για να επιτρέψει στον ΣΥΡΙΖΑ να συγκροτήσει έναν ριζοσπαστικό μεσογειακό άξονα που να κάνει τρίγωνο με το Παρίσι ή και τετράγωνο με τη Ρώμη. Στην πραγματικότητα, οι του Podemos πλήρωσαν μια φορά την Ελλάδα και άλλη μια τη Βρετανία.

Κάτι που μας φέρνει στα καθ’ ημάς. Οκτώ στους δέκα πολίτες θεωρούν την κυβέρνηση ανίκανη να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Αν γίνονταν – αν γίνουν – ξανά εκλογές, τι απώλειες θα είχε να μετράει ο ΣΥΡΙΖΑ; Πόσοι ψηφοφόροι θα του γύριζαν την πλάτη; Το ερώτημα θα βρει απάντηση. Εστω και αν το Μαξίμου προσπαθεί να τη βάλει στο μίξερ της απλής αναλογικής.