«Κρύβω έναν μικρό Πίτερ Παν»

Το είχε αναγγείλει από την Παρασκευή, στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε προτού υπογράψει αντίτυπα του «Πάτι και Ρόμπερτ» (Εκδ. Κέδρος) για χάρη μιας θεαματικής ουράς αναγνωστών: την επομένη θα ανέβαινε στη σκηνή με την μπάντα της, θα έπιαναν τα όργανα, «και μετά μπαμ, κατευθείαν στο “Γκλόρια”». Το κοινό του Piraeus 117 Academy βέβαια, αν και κυρίως αγέννητο ή αφορμάριστο το 1975 όταν η Πάτι Σμιθ κυκλοφορούσε το «Horses», ήξερε τι θα άκουγε. Από τις πρώτες νότες λοιπόν του σουξέ των Them ή το λικνιστικό «Redondo Beach» μέχρι τη στιγμή που η δημιουργός τούς θύμισε ότι «αν ακούγατε το δίσκο τώρα θα αλλάζατε πλευρά», από το αφιερωμένο στον Τζιμ Μόρισον «Break it up» μέχρι το τέλος, δεν σταμάτησε να μην παραλείπει στίχο και μπροστά σε μια περφόρμερ «διαπεραστική» να υψώνει αποθεωτικά τα χέρια του. Κι εκείνη δεν πήγαινε πίσω: έσφιγγε σε γροθιές τα δικά της, τα άνοιγε διάπλατα ερμηνεύοντας με φωνή όχι και τόσο κουρασμένη και σίγουρα χωρίς να έχει πάψει να πιστεύει στην αλλοτινή έστω δύναμή της.

Ηταν κάτι που διαφαινόταν από εκείνη τη συνέντευξη, όταν εξηγούσε ότι μπορεί να μην εμπίπτει πλέον στην κατηγορία «Just kids» (κατά τον πρωτότυπο τίτλο του βιβλίου της), έχει όμως ακόμα μέσα της «έναν μικρό Πίτερ Παν». Ισως επειδή η Νέα Υόρκη της νιότης της δεν ξεχνιέται εύκολα: «Είμαστε μια κυψέλη με ενδιαφέροντες ανθρώπους, οι οποίοι ζούσαμε σε φτηνά διαμερίσματα με σκ…νιες δουλειές, χωρίς λεφτά ή τηλεοράσεις αλλά με φαντασία, επιθυμίες, κοινότητες». Οχι ότι οι σημερινοί νέοι υπολείπονται σε ικανότητες: «Ζουν σε συναρπαστικούς καιρούς αλλά και αγχωτικούς, με πολλές πληροφορίες και λίγη επικοινωνία και το τι θα κάνουν με τόση τεχνολογία είναι κάτι που τώρα το διαπιστώνουν». Υπάρχει κάτι που τη φοβίζει; «Οταν ο γιος μου ήταν τριών είχε χαθεί σε ένα κατάστημα – παραμένει ο μεγαλύτερος φόβος μου κι έχω ζήσει πολλά, για αυτό και φοβάμαι όταν βλέπω παιδιά από την Αφρική ή προσφυγόπουλα να μην έχουν πού να πάνε». Πώς θα ήθελε να κλείσει τη συνάντηση; Με την απαγγελία ενός τραγουδιού: ο τίτλος του, «People have the power».

«ΜΗ ΦΟΒΑΣΤΕ». Οταν το έπαιξε το Σάββατο, στην πρώτη από τις δύο συναυλίες της και αφού το «Horses» είχε ολοκληρωθεί, το «Dancing Barefoot» είχε χορογραφηθεί και το «When doves cry» του Prince είχε διασκευαστεί, επικράτησε το πιο χαρούμενο πανδαιμόνιο. Καλά δηλαδή το «Because the night» που ένωσε τα ζεύγη και κινητοποίησε τις μονάδες, καλά και το «Elegy» με την υπέρ αναπαύσεως απαρίθμηση των Τζάνις Τζόπλιν, Ρόμπερτ Μέιπλθορπ ή Φρεντ Σόνικ Σμιθ. Σε μεγαλύτερο βαθμό τον τόνο έμοιαζε να δίνει η πολιτικά παραινετική πλευρά της Πάτι Σμιθ, που κάτω από τα ασημένια πια μαλλιά της, σαν δημεγέρτης περασμένης εποχής, φώναζε στον κόσμο να χρησιμοποιεί τη δική του φωνή, να μη φοβάται, να είναι ελεύθερος. Οχι ότι ξεχνούσε τον εαυτό της. Σε εκείνη τη συνέντευξη είχε ρωτηθεί, με αφορμή το Brexit, αν τις μεγάλες πολιτικές αλλαγές τις αντιμετωπίζει πλέον στωικά. «Παρότι δεν έχω προλάβει να το επεξεργαστώ» έλεγε, «μπορώ να πω ότι όσο μεγαλώνω, βαριέμαι τη γαμ…νη ηλιθιότητα των ανθρώπων. Δεν μπορώ να υποκύπτω κάθε μέρα στα προβλήματα. Προσεύχομαι για τα παιδιά, το περιβάλλον, δεν είμαι όμως πολιτικός. Είμαι καλλιτέχνης. Πρέπει να ζήσω, να γράψω. Δεν είχα τέλεια ζωή, δεν περιμένω επομένως να πάνε όλα τέλεια. Η φιλοσοφία μου είναι ότι μπορούμε να είμαστε, έστω τόσο δα, ευτυχισμένοι».