[Ενοχοποιητικά στοιχεία] Τα γρανάζια

– Υποθέτω ότι θα με δολοφονήσετε.

– Θα σε δικάσουμε.

Ζ.Π. Σαρτρ, «Τα γρανάζια»

Η δημόσια υποκίνηση μίσους [ταξικού ή άλλου], η δημόσια έκφραση υποτιμητικών [κι απειλητικών] προσβολών [κατά] του «διαφορετικού», η αντεστραμμένη ψευδο-ανωτερότητα [του μικρού απέναντι στον μεγάλο] δεν καταλήγουν μόνο σε διακριτική μεταχείριση των «άλλων» [υψώνοντας τεχνητά τείχη  με βάση νεορατσιστικές θυματοποιήσεις] αλλά δυναμιτίζουν και την κοινωνική συμβίωση και ειρήνη. Οταν μάλιστα ο διχαστικός λόγος προέρχεται από πολιτικούς [sic]τότε η έμμεση υποκίνηση έχει πρόσθετη απαξία κι αναδεικνύει επικίνδυνη μνησικακία.

Χυδαίοι άνθρωποι, εκφραστές ανελεύθερων ιδεοληψιών, επιχειρούν – μέσω της γενικευμένης [κατά παντός κι erga omnes] λοιδορίας των «κακών εχθρών» – να ματώσουν ένα μέρος της κοινωνίας, μαζί με τις δομές της Δημοκρατίας, επειδή διακατέχονται από ένα γενετήσιο [;] μίσος.

Με σαθρά επιχειρήματα του τύπου «οι άλλοι θα θυσίαζαν περισσότερους» προβαίνουν σ’ εκκαθαρίσεις [αθώων κι ενόχων], αδιάκριτα, χωρίς ίχνος φιλαλληλίας, επικαλούμενοι διάφορα θολά κοσμοείδωλα.

Με ψυχρό προπαγανδιστικό α-νοηματικό λόγο, με σκοτεινή σημειολογία και μεταφυσική πίστη στην απόλυτη αλήθεια [τους], με εικόνες κι αναπαραστάσεις χαοτικών μοντέλων εξουσίας εκμεταλλεύονται την κρίση, την ανασφάλεια, την πολιτική απάθεια των Ελλήνων και διαμορφώνουν πλασματικούς σωτηρολογικούς μύθους.

Με άμορφη [αντι]αισθητική ρητορεία περί του γνωστού/αγνώστου παρόντος και μέλλοντος υπνωτίζουν τους δι-αφωνούντες και διεγείρουν τους ομοίους, τεντώνουν στ’ άκρα την πολιτική των ψευδαισθήσεων, κατασκευάζουν ειδήσεις, στιγματίζουν, υπονομεύουν, συκοφαντούν τον κάθε αντίθετο ή διαφοροποιούμενο.

Με δίκοπα μηνύματα και σήματα στις λαϊκές φαντασιώσεις, με ψευδογεγονότα κι αναξιόπιστα επιχειρήματα, με ατάκες μιας χρήσης παγιδεύουν, αγελοποιούν τ’ «αυθόρμητα πλήθη».

Με ανεξέλεγκτες φήμες, προερχόμενες συνήθως από δημ[οσ]ιογράφους διακατεχόμενους από το «σύνδρομο του μυημένου», με πολιτική πίεση/καταστολή στις ανεξάρτητες φωνές πιστεύουν ότι με όρους ιστορικής αυθεντίας [;] θα δημιουργήσουν ένα ναρκοπέδιο αφοριστών κι αφορισμών που θα προστατεύει την Εξουσία των Οποιωνδήποτε.

Η έντεχνη αποπολιτικοποίηση της Δημοκρατίας [στο όνομα μιας άλλης, άγνωστης, Νέας Μεταδημοκρατικής κατάστασης, που δεν θα στηρίζεται σε νόμους και θεσμούς αλλά στο χωρίς όρια «κουμάντο» των επιτροπών και των επιτρόπων] συνιστά μεθοδευμένη στρατηγική. Η – κατ’ αυτούς – εγκληματικά αδιάφορη Δημοκρατία, η μη-αξιακή, άδικη, άνιση, άνομη πρέπει να καταστραφεί και ν’ αντικατασταθεί από ένα ολικό/ολοπαγές καθεστώς. Για λόγους «ιδεολογικής έκτακτης ανάγκης» η απούσα Δημοκρατία αντικαθίσταται από ένα πειθαρχημένο α-ταξικό σύστημα που εμφορείται από αντιλήψεις στρατοπεδικής διοίκησης μαζών και όχι διακυβέρνησης ελεύθερων πολιτών.

Δεν είναι συνετό και δεν συμφέρει κανένα να βάζουμε τη Δημοκρατία να εξεγείρεται κατά του εαυτού της.

Γι’ αυτό προσοχή, ο πολιτικός Κρόνος είναι παρών και δεν τρώει μόνο τα παιδιά του.

ΥΓ: Προφανώς και δεν έχω την αρμοδιότητα [ή τη σχέση] για να προτείνω στον Πρωθυπουργό τι να διαβάσει που θα τον διευκόλυνε να προβλέψει το μέλλον του. Αν όμως μου δινόταν αυτή η δυνατότητα θα του έλεγα να μελετήσει προσεκτικά και σε βάθος το θεατρικό του Ζαν-Πολ Σαρτρ «Τα γρανάζια» [εκδ. Δίφρος, 1956]. Εκεί θα βρει τον εαυτό του, τους «φίλους του» και κυρίως το πώς τελειώνουν συνήθως τα «επαναστατικά» μοτίβα.

Ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης είναι πρώην υπουργός