ΜΕΤΡΟ

Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον του Ιουνίου. Ιδίως μια μέρα με σαράντα βαθμούς υπό σκιάν. Ωστόσο, ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ παραμένει φιλέλληνας εδώ και είκοσι χρόνια. Το κρίσιμο εν προκειμένω δεν είναι η σταθερή τοποθέτηση του άλλοτε προέδρου του Eurogroup και νυν προέδρου της Κομισιόν, παρά το γεγονός ότι την Ελλάδα έχουν, επί των ημερών του, κυβερνήσει όλα τα πολιτικά κόμματα από τα δεξιά ώς τα αριστερά. Αλλά ότι ο φιλελληνισμός του υπηρέτησε πιστά το μέτρο του ευρωπαϊσμού του. Κάτι που δεν ισχύει αντίστροφα. Βλέπετε, όλοι οι Πρωθυπουργοί των τελευταίων είκοσι χρόνων διερρήγνυαν τα σακάκια τους ότι είναι ευρωπαϊστές, ουκ ολίγοι όμως εξ αυτών δεν πολιτεύθηκαν με τρόπο που να υπηρετεί τη θέση της Ελλάδας μέσα στην Ενωμένη Ευρώπη.

Κι έτσι φθάσαμε εδώ που φθάσαμε. Ο Γιούνκερ ήρθε την εβδομάδα που πληρώνεται η δόση – και απομακρύνεται λίγο ακόμη το Grexit – αλλά που κληρώνει το Brexit. Οι μέρες έχουν τον συμβολισμό τους που ενεργοποιείται από μόνος του. Ο πρόεδρος της Κομισιόν, εμβληματικό πρόσωπο μιας Ευρώπης που δοκιμάζεται, θα δώσει πολλαπλά μηνύματα από την Αθήνα. Στους κυβερνώντες – αλλά και στους αντιπολιτευόμενους – δεν θα είχε παρά να πει κάτι απλό: Τώρα κάντε ό,τι έχετε συμφωνήσει ότι θα κάνετε.

Ο υπαινιγμός είναι διπλός. Η Ευρώπη έκανε αυτό που έπρεπε πέρσι τέτοιες μέρες – κράτησε την Ελλάδα μέσα. Η Ελλάδα – ή μάλλον το ελληνικό πολιτικό προσωπικό – δεν πρέπει να λησμονεί τι ψήφισε από κοινού. Και, κυρίως, δεν πρέπει να ξεχνιέται σε μικροπολιτικές αντιπαραθέσεις μηδενικού αθροίσματος σε μια Ευρώπη που οδεύει προς δημοσιονομικές πολιτικές μηδενικού ελλείμματος. Φυσικά – κι εδώ δεν έχει άδικο η αντιπολίτευση – έχει σημασία τις ήρξατο μάχαν από πέρσι τον Σεπτέμβριο. Αλλά και ότι ο λαϊκισμός είναι φυγόκεντρος – κάτι που παραλίγο να μας πάει στο Grexit ενώ ισχύει και για το Brexit.