«Η Αρχαία Ελλάδα είχε 12 θεούς, η σύγχρονη έχει 11» έγραφε το εμπνευσμένο πράγματι σύνθημα των Πορτογάλων πάνω στο πούλμαν που μετέφερε την εθνική μας ομάδα κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2004.
Ομως είχε ένα αριθμητικό λάθος. Καθώς οι έλληνες θεοί εκείνο τον μαγικό μήνα στην Πορτογαλία ήταν 24, με τους 23 παίκτες να είναι οι σύγχρονοι θεοί και ο Οτο Ρεχάγκελ (ή Ρεχακλής κατά το Ηρακλής που αποτέλεσε το βασικό του παρατσούκλι για τους άθλους που πέτυχε με την Εθνική μας) να βρίσκεται πάνω από όλους στον ρόλο του σύγχρονου Δία.
Αναμφίβολα η εθνική μας ομάδα κατακτώντας το Πρωτάθλημα Ευρώπης το 2004 στην Πορτογαλία πέτυχε – μακράν του δεύτερου – το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό θαύμα σε εθνικό επίπεδο. Μάλιστα υπήρχε μια παράμετρος που ξεπέρασε κάθε προσδοκία και κυρίως απέδειξε πως η πορεία αυτού του υπέροχου συνόλου μόνο σύμπτωση δεν ήταν.
Ποια είναι αυτή; Οτι η Ελλάδα νίκησε σε αυτό το Euro δύο φορές τη διοργανώτρια Πορτογαλία, μία από τις κορυφαίες ευρωπαϊκές δυνάμεις, χωρίς ουσιαστικά να δεχθεί γκολ (καθώς το μοναδικό τέρμα των Πορτογάλων ήρθε στις καθυστερήσεις της πρεμιέρας και στη νίκη μας με 2-1). Με τους Πορτογάλους να αιφνιδιάζονται μεν στην πρεμιέρα, αλλά να είναι πονηρεμένοι στον τελικό.
Μάταια όμως γιατί ήταν αδύνατον να διασπάσουν μία από τις καλύτερες άμυνες που εμφανίστηκαν ποτέ σε μεγάλες διοργανώσεις χτισμένη γύρω από έναν κολοσσό τερματοφύλακα τον Αντώνη Νικοπολίδη.
Αν είχε τύχη αυτή η ομάδα; Φυσικά, αλλά ποια υπερδύναμη του παγκοσμίου ποδοσφαίρου δεν είχε στον δρόμο προς την κατάκτηση ενός τροπαίου;
Αυτή η Εθνική κυνήγησε την τύχη της και δεν την άφησε να ορίσει αυτή τη μοίρα της. Μετά τη μεγάλη νίκη επί της Πορτογαλίας (2-1) και την ισοπαλία με την Ισπανία (1-1) ήρθε το μεγαλύτερο γκραν γκινιόλ παιχνίδι μέχρι το επόμενο. Η «γλυκιά» ήττα από τη Ρωσία (2-1) χάρις στο γκολ του Βρύζα σε μια εφιαλτική βραδιά – στο πρώτο μέρος – έφερε την Ελλάδα στις 8 και μετά ήταν η ώρα για… κεφαλιές.
Μια του Χαριστέα με την πρωταθλήτρια Ευρώπης Γαλλία στα προημιτελικά (1-0), μια ασημένια του Δέλλα στο φινάλε του πρώτου ημιχρόνου της παράτασης στον ημιτελικό με την Τσεχία (1-0 με το μοναδικό ασημένιο γκολ στην ιστορία, όπου έληξε αυτόματα το παιχνίδι) και άλλη μία του Χαριστέα στον τελικό για τη χαριστική βολή στους Πορτογάλους.
Ολη η Ελλάδα τότε με μια φωνή έδειχνε πόσο σημαντική είναι η ισχύς εν τη ενώσει, έστω και αν χρειάστηκε «γερμανική πειθαρχία» για να μπουν οι Ελληνες σε καλούπι και στο ποδόσφαιρο.