[Κραυγές και ψίθυροι] Εκ βλακείας ορμώμενοι

Θεωρώ σπατάλη χρόνου και φαιάς ουσίας να ασχοληθώ για άλλη μία φορά με την έλλειψη αστικού πολιτισμού στις τάξεις των κυβερνώντων. Για παράδειγμα, να επισημάνω (με αφορμή τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού ότι ως προς την τιμιότητά του δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του ή ότι είναι σεμνός) πως η εντιμότητα και η σεμνότητα δεν προκύπτουν από αυτοπροσδιορισμό αλλά είναι χαρακτηριστικά που πρέπει να σου αναγνωρίσουν οι άλλοι. Ωστόσο το φαινόμενο συναθροίζεται και στις συμπεριφορές, στην πραγματική ή στη διαδικτυακή ζωή πολλών. Τελευταία παρατηρώ μια έξαρση σουσουδισμού από άτομα και των δύο φύλων που εγκλωβισμένα σε μία εντελώς αυθαίρετη και προσωπική σημειολογία αυτοαναγορεύονται σε τιμητές και αποφασίζουν ότι ο τάδε είναι ο βλαχοχίπστερ, ο δείνα βλαχόμαγκας και η άλλη βλαχογκόμενα. Τις δε αποφάσεις τους τις επικοινωνούν εν είδει θέσφατου.

Ψυχραιμία παιδιά. Και λίγο ρέγουλα ως προς αυτό το «βλαχοsomething». Πρώτα απ’ όλα να προσδιορίσουμε τη βλαχιά  – όχι βεβαίως ως καταγωγή αλλά ως αισθητική – που είναι το αντίθετο του κοσμοπολιτισμού. Βασικό χαρακτηριστικό του κοσμοπολίτη όμως, ως πολίτη του κόσμου και όχι του δικού του μικρόκοσμου, γιατί τότε θα τον λέγαμε μικροκοσμοπολίτη, είναι η ανεκτικότητα στο διαφορετικό. Το υψωμένο φρύδι και η κατάχρηση του «βλαχοsomething» λοιπόν προδίδουν περισσότερο την αγωνία να μη φανούν τα δικά μας μπαλώματα στο ανσάμπλ τού κατά φαντασίαν ελιτισμού. Ας διαβάσουμε, δεν λέω τον Θάκερι και το «Βιβλίο των σνομπ», τουλάχιστον τον Τσιφόρο. Για να διαπιστώσουμε ότι είναι πολύ καλύτεροι οι εκ Βλαχίας από τους εκ βλακείας ορμώμενους.