Μαδώντας την τηλεοπτική μαργαρίτα

Ζούμε σε μια εποχή που οι δράσεις και οι μεγαλόπνοες πολιτικές δεν αποφέρουν τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι αυτές των τηλεοπτικών αδειών και της επιβολής φόρου στη συνδρομητική τηλεόραση.

Οσον αφορά τις άδειες, κάθε μέρα φαίνεται όλο και πιο καθαρά πώς μια ορθή απόφαση, όταν αντιμετωπίζεται με πολιτικά κριτήρια, οδηγεί σε προβληματικά αποτελέσματα, όσο κι αν οι ιθύνοντες ορκίζονται για το αντίθετο. Ενώ ο στόχος – δηλαδή η για πρώτη φορά αδειοδότηση και νομιμοποίηση του πεδίου – είναι σωστός, ο τρόπος υλοποίησης έγινε άγαρμπα (π.χ. μια αμφιλεγόμενη μελέτη ενός ξένου πανεπιστημιακού ινστιτούτου που αυτά στα οποία κατέληγε ταυτόχρονα τα αναιρούσε), με μια αμφισβητούμενη διαδικασία (το ΕΣΡ έγινε ξανά πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης και παραμένει κολοβό και στην πράξη απόν και ανίσχυρο) ενώ η δρομολόγηση της αδειοδότησης στο τέλος θα κριθεί από τα δικαστήρια. Σε μια εποχή που αναζητούνται επενδύσεις, ποιος σοβαρός επιχειρηματίας θα αποφασίσει να επενδύσει; Δεν αναφέρομαι σε αυτούς που έχουν άλλες βλέψεις και στην πράξη αντιμετωπίζουν τα Μέσα ως εργαλεία για τις αλλότριες επιδιώξεις τους. Και στο παρελθόν το ίδιο είχε γίνει. Ο γνωστός μεγιστάνας Ρούπερτ Μέρντοκ στις αρχές προς τα μέσα της δεκαετίας του 1990 είχε ενδιαφερθεί, αλλά όταν διαπίστωσε την κατάσταση που επικρατούσε απομακρύνθηκε άμεσα από οποιεσδήποτε συζητήσεις. Μήπως αλήθεια δεν μας προκαλεί εντύπωση ότι καμία ξένη σοβαρή εταιρεία δεν ενδιαφέρθηκε να επενδύσει στα ΜΜΕ στη χώρα; Ακόμη και το RTL, με συμφέροντα σε όλη την Ευρώπη, θεώρησε λάθος την επένδυσή του στην ελληνική τηλεόραση κι έφυγε εσπευσμένα. Για σκεφτείτε, την περίοδο που ο «βασιλιάς της τηλεόρασης» (προτού ασχοληθεί με την πολιτική) Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο οποίος «αλώνιζε» σε όλη την Ευρώπη, από Ιταλία σε Γερμανία κι από Γαλλία σε Ισπανία, ουδέποτε αντιμετώπισε σοβαρά την κάθοδό του στη χαοτική Ελλάδα. Κι οι Νοτιοαφρικανοί της Multichoice μόλις συνειδητοποίησαν την ελληνική «ιδιαιτερότητα» σταδιακά απομακρύνθηκαν.

Τι στην ευχή έχει αυτή η χώρα και ενώ είναι «το κέντρο της γης», όπως μας αρέσει να κομπάζουμε, δεν είναι καθόλου ελκυστική, τουλάχιστον στα ΜΜΕ; Μήπως φταίει η έλλειψη νομιμότητας; Η πατροπαράδοτη πολυνομία που μαθηματικά οδηγεί σε κακονομία; Η διαρκής εκκρεμότητα με οτιδήποτε ασχολούμαστε; Οι λανθασμένες πολιτικές αποφάσεις; Η αδυναμία εύρεσης (στην ουσία συμφωνίας) ενός modus vivendi;

Στην πράξη είναι όλα αυτά μαζί. Λάθος αποφάσεις σε λάθος χρονικές περιόδους. Οταν χρειάζονταν οι άδειες, η πολιτεία δεν τολμούσε ή επιζητούσε να τις χρησιμοποιήσει ως «όπλο διαπραγμάτευσης» με τους ενδιαφερομένους. Οταν χρειαζόταν η δημόσια τηλεόραση να προετοιμαστεί για την ψηφιακή εποχή, έκλεισαν την ERT Digital και στη θέση των καναλιών της βλέπουμε από το 2012 ξένα κανάλια (θα είναι αστείο – στην καλύτερη περίπτωση – αν η ΕΡΤ ή η ελληνική πολιτεία καταβάλει και κάποιο τίμημα για τη διανομή τους στις ελληνικές συχνότητες, αλλά όλοι ποιούν την νήσσαν επ’ αυτού). Οταν το πεδίο χρειαζόταν ηρεμία και σταθερότητα για να αντεπεξέλθει στη μεγαλύτερη κρίση που αντιμετώπισε στην ιστορία του, άρχισε το θέμα του περιορισμού των αδειών, που μπορεί να είναι τέσσερις και πέντε και ίσως και περισσότερες!

Κι αν όλα αυτά σας ακούγονται περίεργα, τι μπορεί να πει κανείς για την επιβολή φόρου στη συνδρομητική τηλεόραση και μάλιστα πότε; Από 1ης  Ιουνίου, δηλαδή τη χειρότερη περίοδο της συνδρομητικής τηλεόρασης, αφού στους θερινούς μήνες καταγράφεται το «φαινόμενο churn» (διακοπή της συνδρομής). Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά!