[Θεωρείο] Ακόμη πιο επικίνδυνο

Να συγκρατήσει κανείς από τη χθεσινή συζήτηση τη διαβεβαίωση της κυβέρνησης ότι «δεν την κρατάει κανείς στο τσεπάκι της»; Την αποχώρηση της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Τη νομοτεχνική βελτίωση της τελευταίας στιγμής από τον υπουργό Δικαιοσύνης, που υποτίθεται ότι μπλοκάρει τα οφέλη της προηγούμενης διάταξης για τις οφσόρ; Την οργή του Λοβέρδου, την αναφορά του Θεοδωράκη στους συνεργάτες του Τσοχατζόπουλου που σήμερα βρίσκονται δίπλα στον Πρωθυπουργό, την ιερή αγανάκτηση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, τη ρελάνς του Λεβέντη ότι το παλαιό ΠΑΣΟΚ δεν βρίσκεται καν δίπλα στον Πρωθυπουργό αλλά μέσα του;

Σκηνές του είδους βρίσκονται πάντα σε αφθονία στη Βουλή – στη χθεσινή συζήτηση, στις προηγούμενες, στις επόμενες. Γι’ αυτό αξίζει να συγκρατήσει κανείς κάτι άλλο: την υπεράσπιση του πολιτικού συστήματος από τον Αλέξη Τσίπρα. «Αν ο στόχος είναι η αντιπαράθεση κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, δεν καταλαβαίνουν κάποιοι ότι με τον τρόπο αυτό έχουν επιλέξει να βρίσκονται στην Ακρα Δεξιά του πολιτικού φάσματος και να κατηγορούν συλλήβδην το πολιτικό σύστημα» είπε ο Πρωθυπουργός. «Ποιος κερδίζει από την προπαγάνδα τού “όλοι ίδιοι είναι;”» αναρωτήθηκε στη συνέχεια.

Η πρωθυπουργική αναφορά στους «θιασώτες του λαϊκισμού» θα μπορούσε να είναι ένα τεράστιο βήμα. Θα μπορούσε να του δώσει τα θεσμικά φτερά που αναζητά για να πετάξει υπεράνω κριτικής. Αν ακριβώς στην ίδια ομιλία δεν κατηγορούσε την αξιωματική αντιπολίτευση ότι «το έβαλε στα πόδια», αν δεν υποδείκνυε ακόμη μία φορά τα μέσα ενημέρωσης ως πηγή του απόλυτου κακού. Στην πραγματικότητα ο Αλέξης Τσίπρας παραμένει αυτός που ήταν πριν ανακαλύψει τους κινδύνους από την ισοπέδωση του πολιτικού συστήματος. Με μια διαφορά: τότε πετούσε πέτρες στο πολιτικό σύστημα, ενώ σήμερα ταυτίζεται μαζί του. Είναι ένα λουδοβίκειο «το πολιτικό σύστημα είμαι εγώ». Και αυτό μπορεί να αποδειχθεί ακόμη πιο επικίνδυνο.