[Κραυγές και ψίθυροι] Και το πλοίο μένει

Είχαν ρωτήσει κάποτε τη Μάρθα Γκράχαμ, την αμερικανίδα πρωτοπόρο του σύγχρονου χορού, πώς αισθάνεται που είναι μπροστά από την εποχή της. «Κανείς δεν είναι μπροστά από την εποχή του» είχε απαντήσει. «Απλώς όταν εκείνος είναι στην εποχή του, οι υπόλοιποι έχουν ξεμείνει πίσω». Αναρωτιέμαι τι περιγράφει καλύτερα αυτό που βλέπω να συμβαίνει εδώ και αρκετό καιρό. Τα σταράτα λόγια της Γκράχαμ ή ο συμβολισμός της ταινίας του Φελίνι «Και το πλοίο φεύγει» για το ρέκβιεμ ενός πολιτισμού που οδηγείται στην αυτοκαταστροφή. Οπως και να ‘ναι, το γεγονός παραμένει, ότι ως «ταξιδιώτες» του πλοίου, επειδή βλέπουμε το ίδιο ντεκόρ, έχουμε την ψευδαίσθηση ότι όλα παραμένουν ως έχουν. Η πραγματικότητα όμως όπως την ορίζει η εποχή είναι η στεριά από την οποία δεν απομακρυνόμαστε εμείς. Εκείνη φεύγει από εμάς όπως το «Χαμένο νησί» του Μ. Καραγάτση. Και έτσι, ενώ μένουμε ακίνητοι, έχουμε την εντύπωση ότι ταξιδεύουμε.

Η εποχή μάς έχει ξεπεράσει. Στο Παρίσι προβάλλεται ο «Μάης του ’68» σε δυνατό ριμέικ και εμείς βλέπουμε ακόμη την «Κόρη μου τη σοσιαλίστρια» στο ορίτζιναλ. Δεν είναι μόνο το αφήγημα του «κακού εργοστασιάρχη» και του «καλού εργάτη» που κάθε βράδυ διαβάζει η κυβέρνηση στα «παιδάκια» για να τα πάρει ο ύπνος. Είναι η αποτίμηση του μέλλοντός μας μέσα από την απλοϊκή μοιρολατρία του «Δημήτρη μου, λεβέντη μου, καημός είσαι και γλέντι μου / το γέλιο μου, το κλάμα μου, ντροπή μου και ρεκλάμα μου». Αντε να δούμε ποιοι θα την κάνουμε τη βουτιά για να προλάβουμε τη στεριά κολυμπώντας.