[Διαστάσεις] Κτίζοντας στην ντροπή

O Ερι ντε Λούκα ήταν κάποτε πολύ θυμωμένος. Από τον θυμό του, μόλις τελείωσε το σχολείο, εντάχθηκε στη Lotta Continua, μια οργάνωση της ριζοσπαστικής Αριστεράς που φλερτάριζε και με την ένοπλη βία. Υστερα έπιασε δουλειά στη Fiat, για να καταφύγει στη Γαλλία όταν τον κυνηγούσε η ιταλική Δικαιοσύνη. Δούλευε στην οικοδομή μαζί με πέντε μουσουλμάνους και μια μέρα κατέλαβαν την επιχείρηση επειδή το αφεντικό δεν τους πλήρωνε. Κοιμόντουσαν στο πάτωμα, μοιράζονταν τα πάντα. Τη νύχτα των Χριστουγέννων, οι μουσουλμάνοι αγόρασαν τρία κοτόπουλα για να γιορτάσουν μαζί με έναν άθεο μια γιορτή που τους ήταν ξένη.

Ετσι έμαθε ο Ερι ντε Λούκα τι σημαίνει αδελφοσύνη. Και μιλά συχνά γι’ αυτήν στα βιβλία του, που είναι ιδιαίτερα δημοφιλή στην Ελλάδα. Με τον καιρό, έπαψε να είναι θυμωμένος. «Βρίσκω αυτό το συναίσθημα ανεπαρκές και εφήμερο, δεν μπορείς να κτίσεις κάτι πάνω του» λέει σε συνέντευξή του στο περιοδικό «L’Obs». «Η ντροπή είναι ένα πολιτικό συναίσθημα πιο αποτελεσματικό. Γιατί δεν εξαφανίζεται. Δεν υπάρχει παρά ένας τρόπος να την πολεμήσεις, κι αυτός είναι αντιδρώντας στις αιτίες της ντροπής. Σήμερα, τα πιο δραστήρια κινήματα είναι σε τοπικό επίπεδο». Οπως αυτό εναντίον της υπερταχείας Λυών – Τορίνο, όπου ο ιταλός συγγραφέας είναι ιδιαίτερα δραστήριος.

Οι έλληνες Αγανακτισμένοι διαψεύδουν τον Ερι ντε Λούκα. Τα συναισθήματά τους δεν είναι καθόλου εφήμερα, πέντε χρόνια τώρα αγανακτισμένοι είναι, απλώς τότε έβριζαν τους πασόκους, σήμερα προπηλακίζουν τους συριζαίους. Φυσικά και δεν μπορεί να κτιστεί τίποτα πάνω σ’ αυτή την τυφλή και εγωιστική οργή. Η ντροπή, άραγε, θα μπορούσε να είναι πιο παραγωγική;

Γιατί ντροπή υπάρχει άφθονη. Οι Κυρίτσηδες περισσότερη ντροπή προκαλούν παρά οργή. Η διάταξη για τις offshore σε κάνει να ντρέπεσαι για την κατάντια ανθρώπων που κάποτε θεωρούσες ιδεολόγους. Αλλά ο αγώνας εναντίον των αιτίων της ντροπής δεν μπορεί να περιοριστεί σε κεντρικό επίπεδο ούτε στη Βουλή, είναι και τοπικός, και θεματικός, και προσωπικός. Ο Ντε Λούκα, ας πούμε, διαβάζει κάθε πρωί τη Βίβλο στα εβραϊκά, τη βρίσκει επαναστατική. Αλλος μπορεί να διαβάζει Ελενα Φεράντε, κι αυτή επαναστατική είναι. Αυτό που έχει σημασία είναι η αντίσταση στην παραίτηση.