[Θεωρείο] Ενα θλιβερό μάθημα αποτυχίας

Αν ένας άνθρωπος είναι αρκετά ώριμος για να ψηφίζει στα 17 του χρόνια, τότε είναι εξίσου ώριμος για να γευτεί την πρώτη μεγάλη του αποτυχία σε κάτι που θεωρητικά ανοίγει τον δρόμο για την επιτυχία στη ζωή: τις εξετάσεις εισαγωγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Θα ήταν έτσι εάν οι Πανελλαδικές Εξετάσεις ήταν μια ουσιαστική διαδικασία αξιολόγησης των γνώσεων και της κριτικής και αναλυτικής ικανότητας των υποψηφίων. Αν ήταν μια δοκιμασία όχι μόνο για τους καλά προετοιμασμένους, αλλά και για τους χαρισματικούς.

Αλλά, όπως όλοι ξέρουμε σήμερα, από τον υπουργό Παιδείας έως τον πιο αδιάφορο μαθητή, οι Πανελλαδικές Εξετάσεις είναι όλα τα άλλα. Είναι ένα απαρχαιωμένο και γραφειοκρατικό σύστημα, εξοντωτικό και ελαττωματικό, που συνθλίβει μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς. Ενα σύστημα που αποστειρώνει τα καλά μυαλά είτε έχουν καταναλώσει τόνους φαιάς ουσίας στον βωμό της αποστήθισης είτε έχουν αρνηθεί να ζήσουν την ημέρα της μαρμότας από τις συνεχείς επαναλήψεις. Και είναι ένα σύστημα που παραδίδει στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση εξαντλημένους ανθρώπους. Ακόμη χειρότερα: τους παραδίδει σε μια Τριτοβάθμια Εκπαίδευση από την οποία λείπει το ζωτικό στοιχείο της προοπτικής.

Το καταλαβαίνει κανείς διαβάζοντας τα τρία tweets που ανέβασε ο Πρωθυπουργός στον λογαριασμό του στο twitter. Τα πρωθυπουργικά μηνύματα δεν αποπνέουν αισιοδοξία για το μέλλον, δεν μιλούν για τη νέα αρχή στην ακαδημαϊκή ζωή. Είναι μηνύματα παρηγοριάς για τους χαμένους της σφαγής. Ενα φιλικό χτύπημα στην πλάτη σε έναν νέο που έχει ποντάρει τα πάντα σε κάτι που τελικά μπορεί να μην είναι σημαντικό. Ενα μίζερο «η ζωή συνεχίζεται», μια θλιβερή εισαγωγή στην απογοήτευση, μια αμήχανη συμβουλή για τη διαχείριση της πρώτης μεγάλης αποτυχίας. Είναι τουλάχιστον βάναυσο απέναντι σε ανθρώπους που ψάχνουν μια θέση κάτω από έναν έστω και χλωμό ήλιο.