[Διαστάσεις] Η αντιδραστική Αριστερά

Ας πούμε ότι στο ζήτημα της οικονομίας η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αποδείχθηκε απλώς ανίκανη. Στην αρχή, με τη μέθοδο Βαρουφάκη, προσπάθησε να αλλάξει την Ευρώπη. Απέτυχε. Υστερα προσπάθησε να αλλάξει την Ελλάδα, ακολουθώντας μια ταξική πολιτική που προστατεύει τα αδύναμα στρώματα. Απέτυχε και πάλι: το ΕΚΑΣ καταργείται, το αφορολόγητο μειώνεται αντί να αυξηθεί, οι μισθοί και οι συντάξεις επίσης, ενώ μειώνεται ακόμη και η εθνική σύνταξη που νομοθετήθηκε το 2010. Τελικά παραδόθηκε πλήρως στους δανειστές, ανταλλάσσοντας ένα αντιαναπτυξιακό Μνημόνιο με την παραμονή της στην εξουσία.

Σε άλλους τομείς, όμως, η κυβέρνηση βρίσκεται σε καλό δρόμο. Ο στρατηγικός της στόχος να επανιδρύσει τη δικαιοσύνη, την παιδεία, την υγεία, τη Δημόσια Διοίκηση, τις ανεξάρτητες Αρχές, την ενημέρωση, βρίσκεται κοντά στην εκπλήρωσή του. Προς το παρόν βρισκόμαστε στο στάδιο της γενικής διάλυσης. Θα ακολουθήσει η εθνική ανασυγκρότηση, σε υγιείς, προοδευτικές, αριστερές βάσεις. Με δύο εξαιρέσεις. Την εξωτερική πολιτική, όπου για ανεξήγητους λόγους τα ανοίγματα του Κοτζιά προς τη Ρωσία ή το Ιράν έχουν παγώσει. Και την άμυνα, που έχει παραδοθεί χωρίς όρους στον Καμμένο για να εκτονώνεται.

Σε ένα άρθρο του που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην «El Pais», ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης Φέλιξ Οβεχέρο σημείωνε ότι για τους Σοσιαλιστές η μάχη της χειραφέτησης, που ήταν η μάχη του ορθού λόγου, περνούσε ανέκαθεν από την εξαφάνιση των θρησκευτικών προλήψεων, από την κατεδάφιση των κοινοτήτων που στηρίζονταν στην ταυτότητα και την παράδοση και από την αύξηση της παραγωγικότητας μέσα από την επέκταση των αγορών. Ενα μέρος της σημερινής Αριστεράς κινείται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, αμφισβητώντας ακόμη και την επιστημονική πρόοδο. Απ’ όλες τις διαθέσιμες τεχνικές για την επίλυση των προβλημάτων διαλέγει την πιο ανόητη, που θα μπορούσε να συμπυκνωθεί στο «τι άποψη έχετε για το θέμα, ώστε να υποστηρίξω την αντίθετη». Είναι η αντιδραστική Αριστερά.

Τα παραδείγματα είναι πολλά. Η γαλλίδα ιστορικός Ελιζαμπέτ Ρουντινέσκο, βιογράφος του Φρόιντ, έγραψε πρόσφατα ότι τα κομμουνιστικά γκουλάγκ δεν ήταν και τόσο τερατώδη αφού οι κομμουνιστές έλαβαν μέρος στην αντίσταση κατά των Ναζί. Ο γερμανός κοινωνιολόγος Βόλφγκανγκ Στρέεκ, μαθητής του Χάμπερμας, κατήγγειλε με τέτοια βιαιότητα την πολιτική της Μέρκελ για τους πρόσφυγες, ώστε ένας δημοσιογράφος έφθασε να μιλήσει για τη γερμανική εκδοχή του Εθνικού Μετώπου. Στο Εργατικό Κόμμα του Τζέρεμι Κόρμπιν, τα κρούσματα αντισημιτισμού πληθαίνουν.

«Η Αριστερά ξέρει ότι υπάρχει αλλά δεν ξέρει ποια είναι» έγραφε ο Μισέλ Φουκό στο πρώτο τεύχος του «Nouvel Observateur». Μισόν αιώνα αργότερα, αρχίζει κάπως να ξεκαθαρίζει η κατάσταση. Από τη μια πλευρά βρίσκεται η αντιδραστική Αριστερά, με επίτιμο αρχηγό της τον ΣΥΡΙΖΑ, κι από την άλλη μια Αριστερά που ψάχνεται. Η πρώτη είναι γεμάτη βεβαιότητες, η δεύτερη βασανίζεται από αμφιβολίες. Η μία είναι προσκολλημένη στο παρελθόν, η άλλη προσπαθεί να κτίσει το μέλλον της. Διαλέγετε και παίρνετε.