[Κραυγές και ψίθυροι] Η πίστη (δια)σώζει

Η φωτογραφία, στον «Μικροπολιτικό» των χθεσινών «ΝΕΩΝ», της ανακοίνωσης από την Οργάνωση Μελών ΣΥΡΙΖΑ Αίγινας (όπου Αίγινα, κάτι σαν τα Ιεροσόλυμα του κυβερνώντος κόμματος) μού υπενθύμισε (πέρα από συριζαϊκό σφιχταγκάλιασμα Εκκλησίας και αριστερού Κράτους) αυτό που καταγράφεται εδώ και μήνες. Το πώς η ελπίδα που χρησίμευσε ως όχημα για την επέλαση στην εξουσία έχει μετατραπεί – και ως προς τη ρητορική και ως προς το ιδεολογικό αφήγημα – σε πίστη για την εξασφάλιση της παραμονής σε αυτήν. Πίστη θρησκευτικού τύπου με Π κεφαλαίο όπως αναγράφεται και στην ανακοίνωση. Αυτού του είδους, δηλαδή, που δεν έχει ανάγκη ούτε από εξηγήσεις ούτε από αποδείξεις. Που μπαζώνει τα κενά της λογικής και της εμπειρίας με το δόγμα τού «έτσι είναι γιατί δεν γίνεται αλλιώς».

Στον ρόλο ενός ιδιότυπου Ιησού, εξάλλου, ο ίδιος ο Πρωθυπουργός κάλεσε πριν από λίγο καιρό τους «πιστούς» τους να πιστέψουν στο επερχόμενο «θαύμα» της ανάστασης της οικονομίας κόντρα σε στοιχεία και αριθμούς της πραγματικότητας. Σιγά το δύσκολο. Εδώ συριζαίοι φίλοι μου πιστεύουν στο «θαύμα» της Θεανώς Φωτίου (δεν ξέρω αν μεταξύ τους την αποκαλούν και «φαρμακολύτρα») αφού χάρη στα προγράμματά της (νομίζουν ότι) δεν λιποθυμούν πλέον τα παιδιά στα σχολεία. Εγώ πάλι θεωρώ ότι τέτοιας ποιότητας πίστη είναι ο βολικός και ανακουφιστικός φερετζές της υποκρισίας. Και διαφθείρει το ίδιο απόλυτα όπως και η απόλυτη εξουσία. Γιατί δεν ξέρω αν στην εποχή μας η πίστη σώζει, πείθομαι όμως κάθε μέρα και περισσότερο ότι μια χαρά διασώζει τα προσχήματα.