[Κραυγές και ψίθυροι] Επιθυμίες

Στα «Αποσπάσματα του ερωτικού λόγου» ο Ρολάν Μπαρτ αναφέρει τον μύθο του γέρου, κακομούτσουνου μανδαρίνου, ο οποίος είχε ερωτευτεί μια πανέμορφη παλλακίδα. Η παράφορη επιθυμία να την κατακτήσει είχε γίνει ο απώτατος σκοπός του, ο λόγος για να ζει. Δεν πίστευε όμως ότι θα μπορούσε ποτέ να πραγματοποιηθεί. Μέχρι που η παλλακίδα τού είπε πως, αν περνούσε εκατό συνεχόμενες νύχτες έξω από το παράθυρό της, θα γινόταν δική του. Πράγματι, ο μανδαρίνος ενενήντα εννέα φορές πήρε το σκαμνάκι του και κάθησε όλο το βράδυ εκεί όπου είχε ορίσει το αντικείμενο του πόθου του. Την εκατοστή όμως, μόλις έφτασε, έκανε μεταβολή και απομακρύνθηκε. Γιατί συνειδητοποίησε πως, αν ικανοποιούσε την επιθυμία του, δεν θα είχε πλέον λόγο για να ζει. Αυτόν τον μύθο έχουν εργαλειοποιήσει οι θεραπευτές της ψυχής για να σκαλίσουν τον σημαντικότατο ρόλο της επιθυμίας στη ζωή μας.

Κινητήριος δύναμη η επιθυμία, μετράει με το μέγεθός της την ψυχή. Και νικάει τον φόβο. Γι’ αυτό και η μεγάλη απώλεια δεν είναι να χάσεις το επιθυμητό αλλά την επιθυμία την ίδια. Αυτό που προνόησε να μην του συμβεί ο μανδαρίνος του Μπαρτ. Σήμερα η χώρα θα μπορούσε, από μία άποψη, να περιγραφεί ως η χώρα των ακυρωμένων επιθυμιών. Ανθρωποι που ακόμη και αν επιβιώνουν αξιοπρεπώς, έχουν χάσει τις επιθυμίες τους και την προοπτική, την προσμονή που αυτές καλλιεργούν. Εξαιρετικά θλιβερό. Μέρα που είναι, ακόμη και ως παιδί, η προσμονή του ήχου της Ανάστασης με έκανε να αντέχω τη θλίψη της Μεγάλης Πέμπτης.