[Διαστάσεις] Τι θα μαθαίναμε

Τελικά, ήταν μεγάλο λάθος η αναστολή της απεργίας των δημοσιογράφων. Η απεργία έπρεπε όχι μόνο να συνεχιστεί αλλά και να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι απεργοσπάστες. Διότι από χθες που ξαναβγήκαν οι εφημερίδες στα περίπτερα κι απέκτησαν πάλι φωνή τα κανάλια, οι πολίτες έχουν μπερδευτεί. Οι μισοί έχουν πέσει σε βαθιά κατάθλιψη. Και οι άλλοι μισοί έχουν καταληφθεί από ιερή οργή. Μα δεν πήγαιναν όλα τέλεια; Η αξιολόγηση δεν ήταν θέμα ημερών, αν όχι ωρών; Οι κόκκινες γραμμές μας δεν ήταν πεντακάθαρες; Η κυβέρνηση δεν θριάμβευε;

Ας φανταστούμε το τοπίο στην περίπτωση που η ενημέρωση εξακολουθούσε να παρέχεται αποκλειστικά από το ημερήσιο «απεργιακό δελτίο». Θα μαθαίναμε από την κυβερνητική εκπρόσωπο ότι μπροστά στην αδιαλλαξία του ΔΝΤ και του Σόιμπλε, ο Πρωθυπουργός κτύπησε το χέρι στο τραπέζι και έδωσε στους Ευρωπαίους προθεσμία 24 ωρών για να οργανώσουν έκτακτο Eurogroup. Οτι έσπευσαν να πάρουν το μέρος του ο Τουσκ και ο Γιούνκερ, ο οποίος χαρακτήρισε μάλιστα παράλογη την απαίτηση του ΔΝΤ για νέα μέτρα. Οτι αν ο Ντεϊσελμπλούμ δεν συμμορφωνόταν, ο Πρωθυπουργός θα έφθανε στο σημείο να ζητήσει έκτακτη Σύνοδο Κορυφής – κάτι που ο Τουσκ «δεν θα μπορούσε πια να αρνηθεί». Θα μαθαίναμε επίσης τη δήλωση του Πιτέλα για «εκβιασμό προς την Ελλάδα». Α, και ότι η κατάσταση στον Πειραιά και την Ειδομένη είναι κάθε μέρα και καλύτερη, ενώ στη Μόρια ο Γιάννης Μουζάλας αποθεώθηκε.

Δεν θα μαθαίναμε – αφού δεν θα χωρούσαν στο λιτό δελτίο – τι άλλο είπε ο Τουσκ, τι ανακοίνωσε το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών, τι έγραψε το «Σπίγκελ» και τι προβλέψεις έκανε ο Σπίγκελ. Δεν θα μαθαίναμε ότι όλοι στην Ευρώπη μιλούν πάλι για Grexit. Οπως δεν θα μαθαίναμε και δύο σημαντικές ειδήσεις από τον χώρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οτι ο νέος γραμματέας εξελέγη διά βοής και λέγεται Λευτέρης Αυγενάκης, γνωστός από τη δίκη Ρίχτερ. Και ότι ο βουλευτής Χίου Νότης Μηταράκης θα καταθέσει τροπολογία για τη νομιμοποίηση του ρουκετοπόλεμου, «ώστε να διασωθεί ένα σημαντικό έθιμο του νησιού».

Ναι, ναι, πιο ήρεμοι θα ήμασταν.