ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ

Καταστρέψαμε το χωριό για να το σώσουμε». Η αθάνατη αυτή ατάκα ανήκει σε κάποιον από τους αμερικανούς πολεμάρχους του Βιετνάμ. Ομολογουμένως, χώρα που καταστρέφεται για να σωθεί είναι πλέον και η Ελλάδα. Οι νυν κυβερνώντες προσπαθούν να το χρεώσουν στους προκατόχους τους ή στους δανειστές – αλλά η πραγματικότητα είναι διαφορετική και αμείλικτη.

Δυστυχώς, η δεκαπεντάμηνη διαπραγμάτευση έχει καταστήσει τη χώρα μετέωρη και οδηγεί σε απόγνωση τον έναν κλάδο της οικονομίας μετά τον άλλον. Είχαν απομείνει ο τουρισμός και οι εξαγωγές. Αμφότεροι οι τομείς απειλούνται σοβαρά από το Προσφυγικό. Απορεί κανείς πώς κάποιος που έχει την ευθύνη της χώρας μπορεί να κοιμάται ήσυχος ενώ εκατοντάδες βαγόνια και κοντέινερ με εξαγώγιμα προϊόντα μποτιλιάρονται στην κλειστή σιδηροδρομική γραμμή της Ειδομένης. Παράξενη και ειρωνική ομοιοπαθητική: μια ομάδα εξουσίας, τα μέλη της οποίας έμαθαν πολιτική ως καταληψίες λυκείων προ εικοσαετίας, καλείται να αντιμετωπίσει τις καταλήψεις των γραμμών του τρένου από τους απελπισμένους που έχουν εγκλωβιστεί στη μεθόριο.

Δεν τους απασχολεί. Αν η θρησκεία, κατά την κλασική μαρξιστική προσέγγιση, είναι το όπιο του λαού, η εξουσία είναι το όπιο του ΣΥΡΙΖΑ και των εταίρων του. Παθολογία που συγκαλύπτει τον μηδενισμό των κυβερνώντων. Η αδιαλλαξία στη σχέση με τους δανειστές δεν υποκρύπτει άρνηση της κατάστασης. Αλλά αδιαφορία για τις συνέπειες καθώς τίποτε δεν προχωρά πουθενά. Και όλα βουλιάζουν στο τίποτα, καθώς γίνεται κάθε προσπάθεια η κοινωνία να διχαστεί και να στραφεί εναντίον όλων όσοι μπορεί να ασκήσουν κριτική ή μάλλον να αναδείξουν αυτά που γίνονται και, κυρίως, αυτά που δεν γίνονται.

Εν πολλοίς, καταστρέφουν τη χώρα για να τη σώσουν. Ενώ περισσότερο κινδυνεύει από τους ίδιους. Κατά τα λοιπά, έχει ιστορικά αποδειχθεί ξανά και ξανά ότι ο μηδενισμός της καταστροφής καταλήγει πάντα, νωρίτερα ή αργότερα, σε απόδραση άρον άρον εκείνων που υιοθετούν τη στρατηγική αυτή.