[Κραυγές και ψίθυροι] Ούτε για κλάματα

Μια συνάντηση μαζί της πριν από λίγες ημέρες στάθηκε η αφορμή να ανατρέξω για άλλη μια φορά στα βιβλία της και σε παλαιότερες συνεντεύξεις της. Αναφέρομαι στη συγγραφέα Αλκη Ζέη, γυναίκα του Γιώργου Σεβαστίκογλου, αυτήν την εμβληματική μορφή της ιστορικής Αριστεράς, την 90χρονη έφηβη (όχι μόνο στο μυαλό αλλά στο βλέμμα, στις συνήθειες, ακόμη και στην πρόθεση της κίνησης) που ο λόγος της περνάει, χωρίς διόδια, από τον Στάλιν στον Φαμπρ. Ελεγε λοιπόν πριν από έναν χρόνο σε μια κουβέντα της με τον Μάκη Προβατά για «Το Βήμα»: «Θυμόμαστε με την αδελφή μου το κλάμα που κάναμε όταν αποστάτησε ο Τσιριμώκος. Ερχόταν σπίτι μας, μιλούσε πολύ ωραία, πολύ θερμά και όταν αποστάτησε κλαίγαμε. Εδώ και καιρό μου συμβαίνει κάτι πολύ κακό: δεν υπάρχει ούτε ένας πολιτικός για τον οποίο θα έκλαιγα, έστω κάνοντας μια αποστασία».

Οχι να κλάψεις, αλλά ούτε καν να γελάσεις. Εστω και για μια κάποια ταρζανιά αφού ακόμη και η αποστασία τεκμηριώνεται από ένα μίνιμουμ πολιτικού αναστήματος. Αλλιώς δεν είναι αποστασία, είναι «ποντικοφυγή». Γιατί να κλάψεις λοιπόν; Για το «είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα» στο ενσταντανέ με Κουβέλη, Ξενογιαννακοπούλου και Δραγασάκη; Για το οκλαδόν στο Παρίσι και τη δημοπρασία του μπουφάν του Βαρουφάκη ή για τα άρμπουρα της Κωνσταντοπούλου; Συνειδησιακή θλίψη και παρακμή. Στα φανερά να καγχάζεις και στα κρυφά να κλαις. Για τον εαυτό σου όμως.

ΥΓ: Να θυμίσω ότι στο δημοψήφισμα η Αλκη Ζέη είχε στοχοποιηθεί από νεόκοπες πασιονάριες για έλλειψη δημοκρατικού φρονήματος επειδή υποστήριξε το Ναι.