[Ενστάσεις] Η χρεοκοπημένη ΟΝΝΕΔ

Τη δεκαετία του 1980, η ΟΝΝΕΔ ήταν το μαύρο πρόβατο του νεολαιίστικου κινήματος. Με την Αριστερά να δεσπόζει, το να είσαι Δεξιός στο πανεπιστήμιο ήταν συχνότατα απαγορευμένο. Η ιδεολογική στράτευση στη νεολαία της ΝΔ ήταν αδιανόητη. Και όσοι εκφράζονταν στην ΟΝΝΕΔ θεωρούνταν είτε παιδιά συντηρητικών μπαμπάδων, συχνά κομματικών στελεχών, είτε καιροσκόποι.

Κι όμως. Ο Ευάγγελος Αβέρωφ που διαδέχτηκε τον Γεώργιο Ράλλη στην ηγεσία της ΝΔ μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ το 1981, έδωσε ιδεολογική συνοχή στην ΟΝΝΕΔ, που υιοθέτησε ατζέντα η οποία συχνά θύμιζε τον λόγο του μετεμφυλιακού κράτους. Η παράταξη τότε στιγματίστηκε από τις ακραίες συμπεριφορές στελεχών της, ενώ το κλίμα πόλωσης που επέτρεπε στα στελέχη της να αναπαράγονται τερματίστηκε έπειτα από ένα τραγικό συμβάν, τη δολοφονία του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα σε συμπλοκή στην Πάτρα.

Τα χρόνια πάντως που η χώρα έμπαινε στην ευρωπαϊκή τροχιά, η ΟΝΝΕΔ πήρε κεφάλι στα πανεπιστήμια υιοθετώντας το «πολιτικό καμάκι» των αριστερών παρατάξεων. Αντί να αναζητήσει όμως ιδεολογικό πρόσημο, κυρίως εμφανιζόταν ως μηχανισμός εξυπηρετήσεων: εκδρομές, σκυλάδικα, σημειώσεις με τα SOS. Η αποπολιτικοποίηση της οργάνωσης συνοδεύτηκε, και ουσιαστικά και συμβολικά, από την παράδοσή της στην κυρίαρχη ιδεολογία της τελευταίας μεταπολιτευτικής περιόδου που οδήγησε στη χρεοκοπία: την ήσσονα προσπάθεια, την πόλωση του οπαδισμού, την επιβράβευση των ημετέρων στο πλαίσιο του κομματικού κράτους. Ολα αυτά, με μεγάλες δόσεις μεταπολιτευτικής κοινοτοπίας και καιροσκοπικού κυνισμού: τα καλά και συμφέροντα.

Εδωσε ποτέ, κάπου, κανέναν ιδεολογικό αγώνα η ΟΝΝΕΔ των τελευταίων 25 χρόνων για την Ευρώπη, τα δικαιώματα, τις ελευθερίες; Πιθανόν, περιθωριακά. Για τους πολλούς, η νεολαία ήταν εφαλτήριο είτε για την κομματική καμαρίλα είτε για το κράτος.

Αυτό το μαγαζί διέλυσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Θα το ξαναφτιάξει; Αν το κάνει, αν δηλαδή του χρησιμεύει στην κομματική συγκυρία, ας έχει υπόψη τα εκφυλιστικά χαρακτηριστικά της οργάνωσης και, αν μπορεί, ας προσπαθήσει να μη συνεχίσουν να κυριαρχούν. Αυτό είναι μεταρρύθμιση.