Ανένδοτοι οι βουλευτές σε εκπτώσεις στο ελληνικό πρόγραμμα

Ενα ακόμα τηλεφώνημα του Τσίπρα στη Μέρκελ «όπως πάντα, όταν έρχονται τα δύσκολα» σχολίασε η γερμανική «Μπιλντ». Πιθανότατα ο έλληνας Πρωθυπουργός απέσπασε και αυτή τη φορά την κατανόηση της γερμανίδας καγκελαρίου για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει να περάσει από τη Βουλή δύσκολες μεταρρυθμίσεις.

Την κατανόηση αυτή διατυπώνουν από καιρό δημόσια η Μέρκελ και ο Σόιμπλε.

Αλλά η κατανόηση δεν εξαργυρώνεται οπωσδήποτε σε χαλάρωση των στόχων. Μόνιμη επωδός των δηλώσεων που γίνονται στο Βερολίνο για την πρώτη αξιολόγηση του προγράμματος είναι η ανάγκη υλοποίησης των αποφάσεων του περασμένου καλοκαιριού για την Ελλάδα. Και αν κατανοούν πόσο δύσκολο είναι για μια κυβέρνηση να κόψει συντάξεις, δεν συμβαίνει το ίδιο με άλλες υποχρεώσεις του τρίτου Μνημονίου. Καμία κατανόηση δεν υπάρχει στο Βερολίνο π.χ. για τις καθυστερήσεις και τα προσκόμματα στο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων. Το γερμανικό ενδιαφέρον δεν σχετίζεται μόνο με γερμανικές επενδύσεις στην Ελλάδα, όπως είναι η περίπτωση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων που πέρασαν στη Fraport.

«Στην Ουάσιγκτον και στο περιθώριο της συνάντησης των υπουργών Οικονομικών του G20 θα συναντηθούμε με τους κινέζους συναδέλφους και θα τους ρωτήσουμε πώς προχωρά η πώληση του λιμανιού του Πειραιά» δήλωνε στα «ΝΕΑ» ανώτατη πηγή του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών πριν από την εαρινή Σύνοδο του ΔΝΤ. Οι Κινέζοι θέλουν να κάνουν τον Πειραιά την πύλη τους στην Ευρώπη. «Πώς είναι δυνατόν να μη βλέπει κανείς αυτήν τη μοναδική ευκαιρία» συμπλήρωνε η ίδια πηγή, την ώρα που στην Αθήνα υπουργοί αμφισβητούσαν τη συμφωνία που έκλεινε ο Πρωθυπουργός με τους Κινέζους.

Η ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ. Το Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων, για το οποίο ξενύχτησαν ο Τσίπρας και η Μέρκελ στη διαπραγμάτευση του περασμένου καλοκαιριού, παραμένει ακόμα ανοιχτό. Και προκάλεσε άμεση αντίδραση του Βερολίνου η ανοιχτή αμφισβήτηση από τον υπουργό Οικονομίας Γιώργο Σταθάκη του στόχου των 50 δισ. που είχε τεθεί για το Ταμείο. Τα 50 δισ. είναι 50 δισ., απάντησε το υπουργείο του Σόιμπλε στον Σταθάκη, ο οποίος μιλώντας στο ελληνογερμανικό συνέδριο του «Economist» στο Βερολίνο κατέβασε τους στόχους στα 15 δισ., εκτιμώντας μάλιστα ως «ρεαλιστικό στόχο» τα 6-7 δισ.

Η ευκολία με την οποία υπουργοί της ελληνικής κυβέρνησης θεωρούν ότι μπορούν να αλλάζουν αποφάσεις που έχουν ληφθεί και συμφωνίες που έχουν υπογραφεί δείχνει ότι δεν θέλουν ή δεν μπορούν να αντιληφθούν την ακριβώς αντίθετη λογική, με την οποία κινούνται οι συνομιλητές τους.

ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ. Η βασική σκέψη της απόφασης του περασμένου καλοκαιριού ήταν να διαμορφωθούν το πρόγραμμα και η αξιολόγησή του με τέτοιο τρόπο, ώστε να οικοδομηθεί εμπιστοσύνη η οποία θα οδηγήσει στην επάνοδο των ξένων επενδυτών στη χώρα βαθμιαία, καθώς θα βλέπουν ότι η Ελλάδα εφαρμόζει αυτά που έχουν αποφασιστεί. «Δεν γίνεται εννέα μήνες μετά να λέμε ότι δεν ισχύουν αυτά που αποφασίστηκαν το περασμένο καλοκαίρι από τους ηγέτες της ΕΕ» λέει η πηγή που γερμανικού υπουργείου Οικονομικών. Ετσι δεν χτίζεται εμπιστοσύνη.

Η γερμανική αλλεργία στην αλλαγή στόχων του προγράμματος, στους οποίους ανήκουν και οι ιδιωτικοποιήσεις, έχει την εξήγησή της στον στενό κορσέ που έχει γίνει η γερμανική Βουλή στο υπουργείο του Σόιμπλε. Κάθε «ουσιώδης αλλαγή» του Μνημονίου, όπως π.χ. ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% το 2018, θα πρέπει να περάσει από την έγκριση των γερμανών βουλευτών, οι οποίοι ελάχιστη διάθεση χαλάρωσης του ελληνικού προγράμματος έχουν.

Επιμένουν στις ιδιωτικοποιήσεις, γιατί αλλιώς δεν βγαίνει ο λογαριασμός για το χρέος, δεδομένου ότι τα μισά από τα 50 δισ. που σχεδιάστηκαν για το Ταμείο προβλέπεται να διατεθούν για την απομείωση του χρέους. Αν αυτό αναιρεθεί, αλλάζει και η βάση υπολογισμού για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους και θα γίνει ακόμα δυσκολότερη η απόφαση για το ΔΝΤ να παραμείνει στο τρίτο Μνημόνιο.

Για τους Γερμανούς, χωρίς ΔΝΤ – και χρηματοδοτικά – δεν υπάρχει πρόγραμμα. Αυτό το έχει εξηγήσει η Μέρκελ στον Τσίπρα σίγουρα προ πολλού.