[Κραυγές και ψίθυροι] Το μέτρο των μετρίων

^«Εγώ το αποφάσισα. Θα στηρίξω Φαμπρ!». Δεν το είπε σκηνοθέτης, ηθοποιός ή τέλος πάντων άνθρωπος της τέχνης. Το άκουσα, από νεαρά κυρία, ασχέτου επαγγέλματος, που επειδή πηγαίνει τακτικά στο θέατρο, λόγω προσωπικής και ατελέσφορης σχέσης με ηθοποιό, μπερδεύει το «φιλότεχνος» με το «καλλιτέχνης». Πώς ακριβώς θα στηρίξει; Με ασυνάρτητες αναρτήσεις στο facebook. Είναι νοστιμούλα, βγάζει πολλές σέλφι μπαίνοντας και βγαίνοντας σε διάφορα στέκια, ποστάρει και «μαμαδίστικα γλυκάκια ψυγείου», έτσι μια σερμαγιά like τα έχει σίγουρα. Οπότε, προάγεται αυτόματα από απλός καλλιτέχνης σε καλλιτεχνικό παράγοντα. Είναι ένα γραφικό παράδειγμα της διαδικτυακής τιποτολογίας επί δημόσιων θεμάτων (και θεαμάτων) που διογκώνεται μέρα με τη μέρα. Αλλο; Με το που έσκασε η είδηση ότι μπλόκαρε η διαπραγμάτευση άρχισαν οι βαθυστόχαστες και μη επιδεχόμενες την παραμικρή αμφισβήτηση αναρτήσεις για θέματα που οι έμπειροι συνάδελφοί μου στην εφημερίδα έπρεπε να κάνουν δεκάδες τηλεφωνήματα για να τα διασταυρώσουν. Ποτέ τόσο βλακώδεις θεωρίες δεν είχαν αναπτυχθεί με τόσο έξυπνες, πολλές φορές, λέξεις.

Το θέμα όμως δεν είναι οι μπουρδολόγοι, όσο βέβαια αντιμετωπίζονται ως μπουρδολόγοι. Αλλά το ότι αυτά τα φληναφήματα, όπου τσουβαλιάζονται ο Ζίζεκ, ο Ακης Πάνου, κάποιοι επαναλαμβανόμενοι, χωρίς λόγο, ακαδημαϊκοί όροι και συγγραφικά απωθημένα, αποτιμούν την αμετροέπεια του εκάστοτε γράφοντος ως μετρήσιμη αξία δημόσιου λόγου. Ξεχειλώνοντας το μέτρο έτσι ώστε να ανάγεται το μέτριο σε εξαιρετικό. Καθόλου τυχαίο νομίζω. Σε μια χώρα της οποίας η κυβέρνηση εξορίζει την αριστεία ως ρετσινιά, είναι φυσικό ο πήχης να κατεβαίνει με ταχύτητα ξεχαρβαλωμένου ασανσέρ.