[Κραυγές και ψίθυροι] Σαν στο σπίτι του

Εχω ένα εξοχικό. Οπου φιλοξενώ φίλους. Πέρυσι κάλεσα κάποιον λέγοντάς του να νιώθει σαν στο σπίτι του, να κάνει ό,τι θέλει. Από ευγένεια, αφηρημάδα, μπορεί και από υστεροβουλία για να έχω παρέα. Κι αυτός, με το που ήρθε, έβαλε τα ρούχα μου στην αποθήκη και μου ανακοίνωσε ότι αφού του έδωσα πράσινο φως να κάνει ό,τι θέλει, θα καλέσει τους δικούς του συγγενείς και δεν θα υπάρχει ελεύθερο δωμάτιο για μένα. Ισως μου δώσει την άδεια να πάω ένα Σαββατοκύριακο. Τον πέταξα έξω ως persona non grata. Και με κατηγόρησε για έλλειψη ευπρέπειας.

Η ιστορία βεβαίως δεν είναι αληθινή. Προέκυψε ως συνειρμός καθώς διάβαζα τη μακροσκελή ανοιχτή επιστολή-απάντηση του Γιαν Φαμπρ, με την οποία εγκαλεί τους έλληνες καλλιτέχνες για έλλειψη ευπρέπειας. Με τέτοιο ιστορικό απρέπειας, όμως, ο κύριος Φαμπρ δεν δικαιούται να ομιλεί για ευπρέπεια. Διότι να δεχθούμε ότι έχουμε τον χειρότερο υπουργό Πολιτισμού. Που παρέδωσε γην και ύδωρ στον curator και δεν ικανοποίησε το αίτημά του να έλθει σε επαφή με έλληνες καλλιτέχνες. Ε και; Τη δεοντολογία, τις αρχές και τις αξίες του πρέπει να του τις υπενθυμίσει κάποιος άλλος; Αφού του έκρυψαν, όπως λέει, το ελληνικό καλλιτεχνικό τοπίο εκείνος γιατί συνέχισε με βελγικό βιου μάστερ; Διότι, όπως καταλαβαίνω από το πνεύμα της επιστολής, ο κύριος Φαμπρ δεν διακρίνει πού πρέπει να τελειώνει ο καλλιτεχνικός εγωκεντρισμός ώστε να αναδύεται ο στοιχειώδης αστικός πολιτισμός. Και η πρόθεση κοσμοπολιτισμού, χωρίς αστικό πολιτισμό, εκπίπτει σε αρχοντοχωριατιά. Για τον curator αλλά και τους όψιμους ημεδαπούς υποστηρικτές του.