Διαγραφή λόγω δημοψηφίσματος

Η τελευταία διαγραφή του από την ΕΣΗΕΑ ήταν στις 11 Φεβρουαρίου 2013. Τότε ο Πορτοσάλτε αποδέχθηκε την κριτική των ακροατών του ότι μαστιγώνει μεν τους απεργούς των τρόλεϊ, αλλά τηρεί σιγήν ιχθύος για την επαναστατική γυμναστική του δικού του κλάδου όταν κατεβάζει τον διακόπτη της ενημέρωσης. Η απάντησή του ήταν να μεταδώσει τρίωρη εκπομπή για την κρίση των ΜΜΕ. Το επιτίμιο δεν άργησε να έρθει: εξάμηνη έξωση απ’ την Ενωση για τη «βεβήλωση» μιας εθιμοτυπικής κι ανέξοδης στάσης εργασίας. Αυτή τη φορά το Πειθαρχικό Συμβούλιο τον τοποθετεί για έναν χρόνο στο Καθαρτήριο επειδή στήριξε το Ναι στο δημοψήφισμα του περασμένου Ιουλίου. Με τηλεοπτικούς όρους, μοιάζει με πικρόχολο σίκουελ της πρόσφατης κοινοβουλευτικής συζήτησης για τη μιντιακή διαπλοκή. Το κατηγορητήριο είναι απλοϊκό στη σύλληψή του και συμβαδίζει με το μανιχαϊκό newspeak της συγκυβέρνησης: εμείς με την αλήθεια, εσείς με την προπαγάνδα. 
Ο 53χρονος γενικός διευθυντής του ραδιοφώνου του Σκάι παρείχε όλα τα εχέγγυα για τον ρόλο «εχθρός του λαού»: μαχητικός απέναντι στους σημαιοφόρους του συριζαϊκού θιάσου, υπερασπιστής των μεταρρυθμίσεων που άργησαν, εκπρόσωπος της δημοσιογραφικής «τρόικας εσωτερικού», ένας καλός αγωγός του αντιμνημονιακού μένους. Το 2013 ο Πάνος Σκουρλέτης τού επιτίθεται ως εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ: «Ορισμένοι δημοσιογράφοι ήσασταν οι μοναδικοί σύμμαχοι της πιο ταξικής και αντικοινωνικής πολιτικής των τελευταίων ετών». Αργότερα, ο Πάνος Καμμένος, σε ένα από τα επιμελώς ατημέλητα ξεσπάσματα μπροστά στην κάμερα, τον κατονομάζει ως «ηθικό αυτουργό» της επίθεσης που δέχθηκε από διαδηλωτές στην Αμφιάλη Χαλκιδικής. 
Ο Πορτοσάλτε από την πλευρά του έχει αποδεχθεί τους κώδικες της ραδιοτηλεοπτικής  έκθεσης μαζί με τα προνόμια και τους περιορισμούς της. Η αμεσότητα και η λαϊκή γλώσσα είναι ταυτόχρονα βασίλειο και φυλακή για μια δίωρη πρωινή εκπομπή που ενίοτε τροφοδοτείται με αντεγκλήσεις. Η πιο εκρηκτική στιγμή του πάντως δεν αφορούσε τη διαπραγμάτευση της Ακαθάριστης Εγχώριας Περηφάνιας, αλλά την ιστορία της οικογένειάς του. Παιδί Ρωμιών της Κωνσταντινούπολης θα φθάσει στον Αγιο Παντελεήμονα της Αθήνας το 1975. Μέχρι το 1987, οπότε αποκτά την ελληνική υπηκοότητα, θα ζήσει ως «προσφυγομετανάστης», όπως λέει ο ίδιος. Γι’ αυτό και όταν ένας ακροατής τιτιβίζει κάτι για την «τουρκική» καταγωγή του, ο δημοσιογράφος δεν παίρνει υπόψη του τους κανόνες του politically correct: «Εχει πλάκα μέσα στον παροξυσμό σου, νιώθεις και κάποιος… Και χαφιεδάκος, κι εισαγγελάκος σε μια ποντικότρυπα» (για να μείνουμε στο πλέον ανώδυνο σχόλιο). 
Η Κωνσταντινούπολη δεν θα σβήσει ποτέ από τη συναισθηματική του γεωγραφία – «στην “Πολίτικη κουζίνα” ο Μπουλμέτης έχει αποδώσει με τρόπο απόλυτο την ανθρώπινη διάσταση των διωγμών» θα δηλώσει–, ενώ θα διατηρήσει δεσμούς με τον Αλί Μπιράντ και τον σοσιαλδημοκράτη σκιτσογράφο Ογούζ Αράλ μέχρι τον θάνατό τους. 

Η επαγγελματική του εκκίνηση ανάγεται σε μια εποχή που λίγο ώς πολύ έχει περάσει στο συναισθηματικό αρχείο της επόμενης γενιάς σαν ρετουσαρισμένη καρτ ποστάλ. Τότε που ένα εικοσάχρονο τσικό του «Ελεύθερου Τύπου» πρέπει να προτείνει τρία ελεύθερα ρεπορτάζ στον αρχισυντάκτη του και να υπογράψει τουλάχιστον ένα «ζωντανό» δισέλιδο την ημέρα. Τότε που οι Κακαουνάκης, Τράγκας και Χαρδαβέλλας επιβάλλουν την αυθεντικότητα της λαϊκότητας και το σύνθημα «Θα το πω στον Σκάι». 
Ο λαϊκισμός είναι ένα σχολείο στο οποίο θα θητεύσει και ο ίδιος, σύμφωνα με τις εξομολογήσεις του μπροστά στο μικρόφωνο. Δημοσιογράφος με αναφορές στους «νοικοκυραίους» και στην Κεντροδεξιά του Κωνσταντίνου Καραμανλή (με εκπεφρασμένη απέχθεια για τη φορολόγηση της μεσαίας τάξης), θα αυτομαστιγωθεί τουλάχιστον δύο φορές δημοσίως: για το μένος εναντίον του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και για την αντιπολίτευση στη δεύτερη τετραετία Σημίτη.
Την τελευταία εξαετία ο πρώην διευθυντής του ραδιοφωνικού Σκάι (2007 – 2014) εκπέμπει από μια άλλη χώρα. Κυρίως αφουγκράζεται το μνησίκακο μουρμουρητό που χρησιμοποιεί τις κοινωνικές ανισότητες σαν πρόσχημα για νεράντζια και γιαούρτια (ο ίδιος θα δει να εκτοξεύονται κεσεδάκια από «παιδιά» των Εξαρχείων στο τηλεοπτικό συνεργείο του για εκπομπή που μεταδιδόταν από ουζερί το 2008).  
Η περίοδος των capital controls τον καθιερώνει σαν ταμπού των Ανώνυμων Αντιμνημονιακών. Είναι ο δημοσιογράφος που λατρεύουν να μισούν μαζί με τους Γιάννη Πρετεντέρη, Ολγα Τρέμη, Μπάμπη Παπαδημητρίου, Πάσχο Μανδραβέλη. Αριστερόστροφα sites τον περιμένουν στη γωνία εκτοξεύοντας ψηφιακές μολότοφ, επειδή δεν συμμετέχει στο μοιρολόι του brain drain και υποδεικνύει τη μετακίνηση των νέων ως το απόλυτο ευρωπαϊκό κεκτημένο. 
Ακόμη και το ενδιαφέρον για την ελληνική  Ιστορία μέσω των εκπομπών του (Βυζάντιο, 1821, Εμφύλιος, συζητήσεις με τον Στέλιο Ράμφο) παρερμηνεύεται σαν άλλοθι ενός πολυπράγμονος στελέχους που ξοδεύεται μεταξύ σχολιασμού και μάνατζμεντ. Ο ίδιος επιμένει ότι στην Ιστορία ανακάλυψε ένα προσωπικό καταφύγιο (η λέξη που χρησιμοποιεί συνήθως είναι η «πετριά»), η ανακάλυψη της τελευταίας περιόδου είναι ο Μαρκ Μαζάουερ, ενώ το ιδανικό ταξίδι διακοπών παραμένει η περιήγηση με αυτοκίνητο στις ιστορικές πόλεις της Κεντρικής Ευρώπης. 
Ακριβώς την περίοδο των διαγραφών πάντως, ο αντίλογος καταφθάνει από την άλλη όχθη του Ατλαντικού. Εκεί όπου τα μεγαλύτερα αμερικανικά Μέσα υποδεικνύουν τον δημόσιο κίνδυνο που ακούει στο όνομα Ντόναλντ Τραμπ. Με άλλα λόγια, εκφράζουν την άποψή τους, αφού πρώτα καταγράψουν τα γεγονότα. Αν ισχύει η ποσόστωση στην κάλυψη και αν έχουν δικό τους Πειθαρχικό, ο Απρίλιος αναμένεται ο σκληρότερος μήνας για τους νεοϋορκέζους συναδέλφους.