[Κραυγές και ψίθυροι] Στις 32 του μηνός

Στις 12 Απριλίου θα έχουν φύγει οι πρόσφυγες από τον Πειραιά. Και στις 20 του ίδιου μήνα θα έχει αδειάσει η Ειδομένη. Τάδε έφη πριν από λίγες ημέρες ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Αμυνας Δημήτρης Βίτσας και ήδη, μόλις χθες, το μορφοποίησε σε «μέχρι το Πάσχα θα έχει αποσυμφορηθεί το λιμάνι». Στις 22 Απριλίου θα έχει κλείσει η αξιολόγηση, μας διαβεβαιώνει το οικονομικό επιτελείο. Μαζί με τον Ιησού Χριστό θα αναστηθεί και η Ελλάδα, μας υποσχόταν πριν από έναν περίπου μήνα ο Πρωθυπουργός. Και όταν μπήκε στον χορό ο υπουργός Εθνικής Αμυνας, περάσαμε στο σκληρό ροκ αφού μας μπουμπούνισε ότι μέχρι το Πάσχα θα έχουμε βγει από το Μνημόνιο. Αυτή η εμμονή της κυβέρνησης να δίνει υποσχέσεις επί συγκεκριμένων ημερομηνιών μού θυμίζει αυτό που μου απαντούσε (και που δεν γράφεται) η μητέρα μου όταν μικρή τη ρωτούσα, στα καλά καθούμενα, πότε θα πάμε στο τσίρκο Μεντράνο.

Χρονοδιαγράμματα και υποσχέσεις με ακρίβεια δευτερόλεπτου δίνουν, κατά κανόνα, αυτοί που δεν πρόκειται να τα τηρήσουν. Οι γονείς, οι ερωτευμένοι και οι κυβερνώντες. Ειδικά οι κυβερνώντες που διαχειρίζονται την εξουσία με τον τρόπο που τη διαχειρίζεται η παρούσα κυβέρνηση. Ανεξέλεγκτα. Τα μέλη της φαίνεται ότι κοιμούνται με τον «Ηγεμόνα» κάτω από το μαξιλάρι τους. Εκεί που ο Μακιαβέλι γράφει «Η υπόσχεση που δόθηκε ήταν μια αναγκαιότητα του παρελθόντος. Ο λόγος που δεν κρατήθηκε είναι μια αναγκαιότητα του παρόντος». Αλλωστε, στο μυαλό του Αλέξη Τσίπρα φαίνεται ότι οι υποσχέσεις δεν δεσμεύουν παρά μόνο εκείνους που τις δέχονται.