[Ενοχοποιητικά στοιχεία] Πάμε στο άγνωστο με βάρκα την (ποια) ελπίδα

Οπως εκείνοι που φορούν το δεξιόν υπόδημα εις το αριστερόν πόδι και το αριστερόν εις το δεξιόν, αντιστρέφων τα πράγματα φέρω την οπτικήν εικόνα του καθενός εις το ξένον αποτύπωμα ή μάλλον εκείνο που παθαίνει η όρασις μέσα εις τους καθρέπτας η οποία μεταφέρει τα δεξιά εις τα αριστερά.

Πλάτων, «Θεαίτητος», 193c

Ποια είναι άραγε τα όρια της «σκοπιμότητας» [ή της τεχνητής έκτακτης ανάγκης] στην κυβερνησιμότητα; Ολα επιτρέπονται κι όλα συγχωρούνται; Ολα ξεπλένονται κι όλα συγχωνεύονται;

Αν  π.χ. μια αριστερή κυβέρνηση, προκειμένου να βγει από ένα πολιτικό αδιέξοδο, καλέσει τον τέως «βασιλιά» για να αναλάβει έναν ειδικό ρόλο ή αν αναθέσει σε έναν πρώην χουντικό ένα υπουργείο, όλα αυτά δικαιολογούνται με το επιχείρημα ότι διαφορετικά θα πέσει η καλή κυβέρνηση και θα ξαναέρθουν οι κακοί άλλοι;

Οι αρχές της πολιτικής ηθικής δεν θεμελιώνονται στη λογική της εξουσίας αλλά σε a priori αξίες. Το ιδεολογικό δέον δεν υποτάσσεται στο εμπειρικά εφικτό. Ιδίως όταν όλες αυτές οι κινήσεις γίνονται σε ένα πλαίσιο ανορθολογισμού.

Αντιλαμβάνομαι την απέχθεια της ιστορικής Αριστεράς στη Raison d’Etat [και κατ’ επέκταση στους Hommes d’Etat] γιατί προφανώς τους θυμίζει – και δικαιολογημένα – το κατασταλτικό μετεμφυλιακό κράτος.

Το ερώτημα όμως δεν είναι αυτό, αλλά το πώς [αυτο]χαρακτηρίζονται οι σημερινοί κυβερνώντες. Τι [νομίζουν ότι] είναι; Λαϊκοί αγωνιστές σε αντιφατικούς ρόλους; Γρανάζια [κατά Σαρτρ] σε ρόλο μηχανής; Ενδιάμεσοι θυσιαζόμενοι για τη Μεγάλη Επανάσταση; Πολιτικά ανήθικοι ως αστοί, αλλά κομματικά ηθικοί ως αριστεροί;

Ηθική χωρίς ελευθερία και δικαιοσύνη δεν υπάρχει. Το ίδιο ισχύει και για την εθνική κυριαρχία. Εκτός ανεξαρτησίας δεν νοούνται δίκαιες [για τον λαό] πράξεις, αλλά μπορεί να εκληφθούν μόνον ως δέσμιες επικοινωνιακές πομφόλυγες. Αποστεωμένα τσιτάτα και νεκρά ιδεολογήματα καλούνται να προσδώσουν λαϊκή ισχύ στην ψευδαίσθηση και την ευκαιριακή «αυτοπεποίθηση» στον προπαγανδιστή-κατασκευαστή της νεο-πραγματικότητας. Κι όλα αυτά χωρίς ευθύνη ή καταλογισμό αφού όλοι αυτοανακηρύσσονται «αθώοι».

Στο ασθενές Κράτος Δικαίου δεν πρέπει η Αριστερά να απαντήσει με αντιλήψεις/πρακτικές εκτός των κανόνων και των ορίων της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Αλλωστε ποιος ψήφισε το 2015 με κριτήριο την εκ του πλαγίου πολιτειακή αλλοίωση;

Ο στοιχειώδης σεβασμός στην έννοια και το περιεχόμενο της δημοκρατικής νομιμοποίησης επιβάλλει αυτή τη ρητή δήλωση συνταγματικής συμμόρφωσης.

ΥΓ1. Το να στρέφεις  τους θεσμούς της Δημοκρατίας μόνο κατά των αντιπάλων σου, σαν να πρόκειται για μια αυταρχική εκδικητική «αριστερίστικη» εμπόλεμη κατάσταση, αποτελεί ένα πολιτ[ε]ι[α]κό δίκοπο μαχαίρι.

ΥΓ2. Το να πιστεύεις ότι «γνήσιοι αριστεροί» είναι μόνο 10-15 στο Μαξίμου και 5-10 δημοσιογράφοι όχι μόνον προσβάλλει τους εκτός πλαισίου αριστερούς αλλά τεκμαίρεται και ως ανιστόρητο/

ΥΓ3. Η αριστερ[ιστικ]ή διακυβέρνηση ως scientia arcana [απόκρυφη επιστήμη] που την καταλαβαίνουν μόνον οι μυημένοι;