ΟΙ ΚΟΡΙΟΙ ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ

Eχει αποδειχθεί ξανά και ξανά αλλά δεν παύει να εκπλήσσει. Σπανίως το προϊόν υποκλοπής διαψεύδει αυτό που είναι ήδη γνωστό στον οξυδερκή παρατηρητή από δημόσιες δηλώσεις, πράξεις ή παραλείψεις αυτών που καταγράφουν οι κοριοί. Ο θίασος του ΔΝΤ δεν αποτελεί εξαίρεση.

Oλα όσα λένε μεταξύ τους Τόμσεν, Βελκουλέσκου και Σία επιβεβαιώνουν όλα όσα ξέραμε – το ρήμα: υποπτευόμαστε, δεν είναι καν απαραίτητο – για τον ρόλο και τις προθέσεις του Ταμείου. Περισσότερο ενδιαφέρον έχουν οι προθέσεις των άλλων. Ποια είναι, ας πούμε, η πραγματική άποψη του Βερολίνου για το ΔΝΤ; Το θέλουν ακόμη ή το φορτώθηκαν προ εξαετίας και τώρα δεν μπορούν, χωρίς απαγορευτικό πολιτικό κόστος, να του δείξουν την έξοδο; Ποια είναι τα όρια της παρέμβασης της Κομισιόν και ποιες οι πραγματικές δυνατότητες των Γάλλων; Τέλος – και όχι λιγότερο σημαντικό – τι θέλει πραγματικά η Αθήνα;

Είναι προφανές εδώ και αρκετές εβδομάδες ότι η κυβέρνηση Τσίπρα κλιμακώνει μια πολιτική επίθεση κατά του Ταμείου. Γιατί όμως γίνεται αυτή; Οι διάλογοι που έφερε στο φως το Wikileaks δείχνουν ότι το ΔΝΤ, με ρεαλιστική προσέγγιση, θέλει χαμηλότερους δημοσιονομικούς στόχους και μείωση του χρέους. Μας συμφέρει ή δεν μας συμφέρει αυτό; Ή μήπως ενοχλεί η εμμονή στο Ασφαλιστικό;

Διαφορετικά ειπωμένο: μήπως η κυβέρνηση ενδιαφέρεται περισσότερο για τα σύμβολα και λιγότερο για τους αριθμούς; Μήπως δηλαδή θέλουν να είναι αυτοί που έδιωξαν το ΔΝΤ από την Ελλάδα – και από την Ευρώπη – ώστε να έχουν επιτύχει ένα ιστορικό επίτευγμα αλλά και να έχουν ξεπλύνει την ντροπή του Μνημονίου ΙΙΙ; Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση θα ήθελε να μείνουν μόνοι τους οι ευρωπαϊκοί θεσμοί επί σκηνής της συνεχιζόμενης ελληνικής τραγωδίας. Κάτι που δεν προκύπτει, πάντως, ως παρακολούθημα της δημοσιοποίησης των υποκλοπών.