ΕΚΤΡΟΠΗ

Οσοι ανησυχούσαν με όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στον χώρο της Δικαιοσύνης τρόμαξαν με όσα διαδραματίστηκαν στην πρόσφατη συζήτηση που προκάλεσε η κυβέρνηση στη Βουλή. Η διάθεση ωμής και ευθείας παρέμβασης από την εκτελεστική εξουσία επιβεβαιώθηκε – τι ειρωνεία – κατά πανηγυρικό τρόπο. Ασφαλώς και πάντοτε υπήρχαν απόπειρες επηρεασμού – ενίοτε και χειραγώγησης – της Θέμιδος από τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Αλλοτε έμμεσα και παρασκηνιακά και άλλοτε δημόσια. Αποτελούσαν όμως θλιβερές εξαιρέσεις και στιγματίζονταν. Και όχι ανοιχτή πρακτική – ας μην πούμε καθαρή πολιτική.  

Δεν αποτελεί φαινόμενο που συνάδει με τον πολιτικό πολιτισμό χώρας της Δύσης το να κρίνουν από το βήμα της Βουλής τη δικανική κρίση – αλλά και τη στάση, εν γένει, συγκεκριμένων λειτουργών της Δικαιοσύνης – ο Πρωθυπουργός, ο αρμόδιος υπουργός και ο αρχηγός κόμματος που μετέχει στην κυβέρνηση. Οι κυβερνώντες, με πνεύμα καθεστωτισμού, επιδίδονται σε αξιολογικές κρίσεις για συγκεκριμένα πρόσωπα της Δικαιοσύνης και αμφισβητούν στην πράξη την απόλυτη ανεξαρτησία που τους επιφυλάσσει το Σύνταγμα.

Κάπως έτσι φθάσαμε σε πρωτοφανές σημείο στα χρονικά της Μεταπολίτευσης. Δηλαδή στο να αναγκάζεται η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου σε έκδοση γραπτής ανακοίνωσης προκειμένου να απαντήσει σημείο προς σημείο στα όσα αναληθή ισχυρίστηκε ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ προχθές στη Βουλή. Ο τελευταίος ποδοπατά χωρίς αναστολές – ή μάλλον με αίσθημα πολιτικής αυτοϊκανοποίησης – τη μία μετά την άλλη τις κόκκινες γραμμές στα θεσμικά.

Η νεόκοπη εξουσία αντιλαμβάνεται λοιπόν τη δικαιοδοσία της επί των θεσμών πέραν των συνταγματικών ορίων. Είναι κάτι που την εκθέτει ανεπανόρθωτα και την καθιστά υπόλογη – γεγονός που έχει ήδη επισημάνει η αντιπολίτευση. Είναι επίσης κάτι που υποθηκεύει τη μελλοντική πολιτική ζωή του τόπου. Τα νομικά τετελεσμένα που προσπαθεί να δημιουργήσει η νυν κυβέρνηση θα κριθούν οριστικά όταν θα λήξει η θητεία της. Σε μια πρωθυπουργοκεντρική δημοκρατία, όπου η εκτελεστική εξουσία ελέγχει τη Βουλή, η κυβερνητική εκτροπή δεν μπορεί εύκολα να εμποδιστεί. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορεί να υπάρξει μόνιμη βλάβη των θεσμικών κεκτημένων. Οσο κι αν κάποιοι θέλουν να φέρουν το πολίτευμα στα μέτρα τους.