[Αγιογραφίες] Limbo

Η κυβέρνηση τρέχει πιο γρήγορα από τον χρόνο. Χθες ο Κώστας Σημίτης την εντόπισε στο 1999 και στο Ελσίνκι. Πριν τελειώσει η μέρα είχε βρεθεί με μια δρασκελιά στο 1990 και στο Μακεδονικό. Η κυβέρνηση τρέχει ιλιγγιωδώς, αλλά προς τα πίσω.

Ως αναδρομή στις ιδρυτικές αντιφάσεις των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα μπορούσε να δει κανείς και το πολιτικό ατύχημα Μουζάλα. Η αφορμή μοιάζει εκ πρώτης όψεως εκτός θέματος. Είναι δυσανάλογα μικρή σε σύγκριση με τα πραγματικά προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση. Ομως το μίνι Μακεδονικό φέρνει στην επιφάνεια τη γενετική ασυμβατότητα των δύο εταίρων. 

Αν κρίνει κανείς από τη μέχρι στιγμής χημεία τους, Τσίπρας και Καμμένος δεν πίστεψαν ποτέ ότι υπάρχει τέτοια ασυμβατότητα. Ους η εξουσία συνέζευξε, ιδεολογία μη χωριζέτω. Ενα μέρος του βαθέος ΣΥΡΙΖΑ είχε εξαρχής άλλη γνώμη, έστω και αν δεν την είχε ανοιχτά εκδηλώσει. Η ομοφωνία των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ υπέρ της παραμονής του Μουζάλα, η ετοιμότητά τους να τον υπερασπιστούν δημοσίως αψηφώντας τις απειλές του συνεταίρου τους, ήταν και η πρώτη μαζική κίνηση που αναγνωρίζει τον Καμμένο ως ξένο. 

Η συνηγορία υπέρ του αναπληρωτή υπουργού Μεταναστατευτικής Πολιτικής δεν αρθρώθηκε μόνο από περιφερειακά στελέχη. Διατυπώθηκε και κεντρικά, από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Βουλής. Η αντίδραση του Νίκου Βούτση, που έσπευδε χθες να προεξοφλήσει ότι ούτε ο Μουζάλας θα φύγει ούτε ο Καμμένος θα επιμείνει, συγκεφαλαιώνει και επικυρώνει τα αισθήματα όλου το κομματικού σώματος. 

Δεν είναι απλώς ζήτημα κομματικού γοήτρου. Το Μεταναστευτικό – πριν εξελιχθεί σε Προσφυγικό – ήταν στον πυρήνα του δόγματος της Αριστεράς. Ταυτόχρονα είναι στην κορυφή των ανησυχιών του υπερσυντηρητικού ακροατηρίου του Καμμένου. Ετσι εξηγείται ότι η όψιμη δραστηριοποίηση του υπουργού Αμυνας στη διαχείριση του προβλήματος τέθηκε υπό την επιτροπεία του κομματικού αναπληρωτή του Δημήτρη Βίτσα.

Ο Καμμένος δεν ζητάει από τον ΣΥΡΙΖΑ την εκπαραθύρωση ενός τυχαίου υπουργού. Ζητάει από τους συριζαίους να απαρνηθούν αυτό που οι ίδιοι αντιλαμβάνονται ως ανθρωπιστικό πρόσωπο της κυβέρνησής τους: τον υπουργό που μιλάει – και πολιτεύεται – με την αγαθοσύνη εθελοντή Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης.

Είναι αυτή η αρχή του τέλους μιας πολιτικής κλεψιγαμίας μεταξύ της Αριστεράς και της λαϊκιστικής υπερδεξιάς; Ή μήπως είναι ο καβγάς που θα δυναμώσει τη σχέση τους; 
Το μόνο βέβαιο είναι ότι βάζοντας τον υπουργό του σε limbo, o Τσίπρας βάζει και την κυβέρνησή του σε εκκρεμότητα.

Limbo ήταν στην καθολική θεολογία του Μεσαίωνα το ενδιάμεσο καθεστώς μεταξύ Παραδείσου και Κόλασης. Ούτε τιμωρία ούτε μακάρια αιωνιότητα. Είναι μια κατάσταση που ταιριάζει στην κυβέρνηση. Ούτε τελειωμένη ούτε σταθερή. Ταιριάζει και στη χώρα. Ούτε εντελώς σωσμένη ούτε εντελώς κατεστραμμένη.