[Στίγμα] Οταν τσαντίζεται ο Πάνος

Αργά το βράδυ χθες, την ώρα που η φύση ησύχαζε και τα πουλάκια κούρνιαζαν στις φωλιές τους, ένα πουλάκι, παπαγάλος θαρρώ, ήρθε και μου ψιθύρισε τα ακόλουθα συναρπαστικά σε σχέση με την κυβερνητική κρίση, η οποία δεν με άφησε να απολαύσω με την ησυχία μου το σούπερ ντέρμπι Μπάγερν – Γιουβέντους: ο πρόεδρος Πάνος εγκατέλειψε το μεσημέρι το Μέγαρο Μαξίμου με τη διαβεβαίωση του προέδρου Αλέξη ότι «Μουζάλας τέλος» – όπως το είχε απαιτήσει.

Πριν φθάσει στο γραφείο του πληροφορείται ότι αρχικά «κύκλοι» του Μαξίμου και εν συνεχεία η εκπρόσωπος της κυβέρνησης δηλώνουν ότι «δεν τίθεται θέμα αποπομπής του Μουζάλα». Τσαντίζεται άσχημα.

Κι όταν τσαντίζεται ο πρόεδρος Πάνος, γίνεται απρόβλεπτος. Πολύ.

Ετσι, αντί άλλης αντίδρασης, στέλνει με iMessage στον Τσίπρα μια φωτογραφία. Απεικονίζει ένα πουλί. Και τι σύμπτωση, έναν… παπαγάλο!

Και δεν του στέλνει μόνη της τη φωτογραφία, «ορφανή», τη συνοδεύει με λεζάντα. Την ακόλουθη: «Οταν εγώ έπαιζα ξερή, οι δικοί σου δεν ήξεραν ούτε τι είναι τα πιόνια στο σκάκι»!

Αυθεντικός Καμμένος, all time classic…

Ο Μουζάλας και μια αλήθεια

Αν πάντως ήθελα να γράψω ένα παραμύθι για τα χθεσινά, θα του έδινα τον τίτλο «Ο Μουζάλας και μια αλήθεια».

Και θα ξεκινούσα την αφήγηση κάπως έτσι: «Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας γυναικολόγος ακτιβιστής περί τα ανθρώπινα δικαιώματα, τον οποίο ο πολύς ο κόσμος γνώρισε από το πέρασμά του από τους καναπέδες της Μενεγάκη, αλλά κάποιοι από μας από τον καιρό που ήταν κι αυτός φοιτητής – στην Ιατρική Αθηνών. Κάποια μέρα, μια καλή νεράιδα που την έλεγαν Θάνου και τον είχε δει και αυτή στη Μενεγάκη, τον χτύπησε με το μαγικό της ραβδάκι και τον έκανε υπουργό. Αργότερα, τον γνώρισε σε ένα καλό παιδί, που το έλεγαν Αλέξη και ήταν και αυτός μάγος, αλλά μαθητευόμενος, ο οποίος επίσης εκτίμησε τον Μουζάλα και τις ιδέες του και τον ξανάκανε υπουργό.

Ο Μουζάλας τώρα, φιλελεύθερο μυαλό και καθόλου αριστερός, μόλις μπήκε στα δύσκολα της πολιτικής και είδε πως αυτός δεν μοιάζει με όλους τους υπόλοιπους, θέλησε να φύγει. Να γυρίσει σε αυτό που έκανε πάντα, αλλά ένας άλλος καλός άνθρωπος, που δεν ήταν μάγος και τον έλεγαν Προκόπη, τον αποθάρρυνε, λέγοντάς του “μείνε, έχεις πολλή δουλειά να κάνεις, σε χρειάζονται”.

Ο καλός στρατιώτης (του καθήκοντος) Μουζάλας, που δεν έχει τίποτε να κερδίσει από αυτό που κάνει, αλλά να χάσει μόνο, άκουσε τον καλό Προκόπη και έμεινε, παρά το γεγονός ότι πολλοί, μα πάρα πολλοί θα ήθελαν να τον βλέπουν στον καναπέ της Μενεγάκη, παρά υπουργό.

Τώρα που αυτός δεν θέλει να φύγει, άλλοι που δεν του συγχωρούν ότι δεν είναι επαγγελματίας της πολιτικής, δεν είναι ένας από αυτούς δηλαδή που στρογγυλεύουν τα πράγματα, κάνουν το μαύρο άσπρο και μπορούν να σε πείσουν ότι το “όχι” δεν είναι ακριβώς “όχι”, αλλά είναι “ναι” με λοφίο, απαιτούν να φύγει. Επειδή εκστόμισε, βλακωδώς κατά τη γνώμη τους, αλλά απολύτως δικαιολογημένα κατ’ εμέ, διότι ούτε πολιτικός είναι ούτε και θα γίνει ποτέ, μια αλήθεια.

Οτι τα Σκόπια δεν τα λένε πουθενά αλλού “Σκόπια”, αλλά μόνο εδώ, που έχουμε βάλει το κεφάλι μέσα στην άμμο και υποδυόμαστε τη στρουθοκάμηλο. Αλλού που έχουν το κεφάλι έξω από την άμμο, τα Σκόπια τα λένε “Μακεδονία” και χωρίς μάλιστα κανένα προσδιοριστικό. Ούτε Βόρεια που δεν μας άρεσε, ούτε του Βαρδάρη που μας προκαλούσε ναυτία, ούτε Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας που τη βάφτισε πριν από 20 τόσα χρόνια ο αείμνηστος Ανδρέας, μεγάλη η χάρη Του. “Μακεδονία” τη λένε, κι εμείς θέλουμε να φύγει από την κυβέρνηση ο Μουζάλας γιατί του ξέφυγε αυτή η αλήθεια. Ε, να φύγει, λοιπόν. Σε μια χώρα που έχει μάθει να ζει βουτηγμένη στο ψέμα και στην εικονική πραγματικότητα, κάτι τέτοιοι τύποι σαν τον Μουζάλα πρέπει να εξοστρακίζονται. Χαλάνε την πιάτσα, βρε αδερφέ…»!

Και αφού τελειώσαμε με τα παραμύθια, θα πάμε σε πιο ουσιώδη πράγματα – λ.χ. για το πώς εξελίχθηκε σε σοβαρή μια κυβερνητική κρίση που φαινόταν «περί όνου σκιάς» ή κάτι τέτοιο. Εκτιμώ ότι η αιτία πρέπει να αναζητηθεί στην προσπάθεια του προέδρου Πάνου (Καμμένου) να ανακτήσει αυτό που (πιστεύει ότι) του ανήκε εξαρχής: την ισότιμη συμμετοχή στη διακυβέρνηση της χώρας.

Με δεδομένο ότι και τον Οκτώβριο ο Μουζάλας είχε ονομάσει τα Σκόπια «Μακεδονία», φαντάζει επιεικώς παράταιρη η καθυστερημένη αντίδραση του προέδρου Πάνου.

Αντιθέτως, είναι εξαιρετικά επίκαιρη η σκληρή στάση που αποφάσισε να κρατήσει. Με πολύφερνες νύφες γύρω από τον Τσίπρα, έτοιμες να τον αντικαταστήσουν (όπως Το Ποτάμι και ο Λεβέντης) και όντας στην εντελώς απέξω ο πρόεδρος Πάνος, εκτίμησε – και σωστά πιστεύω – ότι τώρα είναι η ευκαιρία να γίνει αυτό που θα έπρεπε εξαρχής να είναι – ο α’ αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης!

Αυτό διεκδίκησε. Και μαζί να είναι απευθείας συνομιλητής του Τσίπρα για όλα όσα συμβαίνουν στην κυβέρνηση. Συνομιλητής και συναποφασίζων…

Φεύγει καθαρός;

Να το πω πιο απλά: από τις εκλογές και μετά, αλλά και πριν από αυτές, ο πρόεδρος Αλέξης είχε αναθέσει στον υπουργό του Παππά να συνομιλεί με τον πρόεδρο Πάνο. Εως και ότι «τον βαριόταν» έχει εξομολογηθεί! Σπανίως συναντιόταν μαζί του και ακόμη σπανιότερα τον καλούσε σε συσκέψεις στο Μέγαρο Μαξίμου.

Γνωρίζω ιστορίες που συνέβησαν κατά την ψήφιση του τρίτου Μνημονίου, οι οποίες αποκαλύπτουν ότι οι πολυδιαφημισμένες στενές σχέσεις των δύο ανδρών είναι ένα ωραίο παραμύθι – καλύτερο από αυτό που περιέγραψα παραπάνω.

Γνωρίζω και τα μετά. Γιατί ο πρόεδρος Αλέξης αποφάσισε να βάλει «μπάστακα» στο υπουργείο Αμυνας τον έμπιστό του Βίτσα ως αναπληρωτή και να αφαιρέσει αρμοδιότητες επί των εξοπλισμών από τον πρόεδρο Πάνο. Και γιατί ανέθετε κάθε φορά στον υπουργό Παππά να μεταφέρει στον πρόεδρο Πάνο τις αποφάσεις του – δεν ήθελε συνδιαλλαγές και συζήτηση η οποία μπορούσε να οδηγήσει σε διαπραγμάτευση αυτών που είχε ήδη αποφασίσει.

Συμπερασματικά, το τελεσίγραφο του προέδρου Πάνου έχει καλώς. Δεν του την παραχωρεί ο άλλος; Φεύγει, και δεν λερώνεται από τα μέτρα-σφαγή που έπονται λόγω αξιολόγησης. Σήμερα στις 9 το πρωί θα ξέρουμε…

Παιχνίδι εξουσίας

Δύο μικρά παραδείγματα θα αναφέρω, προς επίρρωσιν των όσων προανέφερα:

1) Πρόσφατη σύνοδος του ΝΑΤΟ για το Προσφυγικό: με απαίτηση Τσίπρα, τον πρόεδρο Πάνο συνοδεύουν στη σύνοδο δύο κορυφαίοι πρέσβεις της χώρας, με ειδίκευση στα ελληνοτουρκικά, για λόγους ευεξήγητους.

2) Χθες συγκαλείται εκτάκτως σύσκεψη στο Μαξίμου, υπό την προεδρία του Τσίπρα, με τη συμμετοχή – πλην των συνήθων «υπόπτων» περί τον Πρωθυπουργό – και των Δραγασάκη, Βούτση και Φίλη, αλλά χωρίς τον Καμμένο. Ο τελευταίος το μαθαίνει από τα μέσα ενημέρωσης. Τηλεφωνεί στο Μαξίμου, ζητάει επειγόντως συνάντηση με τον Πρωθυπουργό και αυτή πραγματοποιείται αφού ολοκληρώνεται η σύσκεψη.

Ποιος (μπορεί να) αμφιβάλλει τώρα για το παιχνίδι εξουσίας και κυριαρχίας που παίζεται με αφορμή το lapsus του Μουζάλα;