[Στην ανάπαυλα] Με τριαντάφυλλα στη Μάχη
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Η μέρα άρχισε καλά. Στο τηλέφωνο φίλος καλός, πολύ δικός μου, κοντινός. Ξύπνησε λέει πρωί πρωί προχθές και πήρε τον δρόμο για ένα σχολείο δίπλα μου, στα Βριλήσσια, να μιλήσει στα μικρά παιδιά για ποίηση. Μάλιστα. Ποίηση.
Αρχισε με μια Ωδή του Κάλβου.
«Ας μη βρέξει ποτέ το σύννεφο…»
Μου ‘λεγε τις αντιδράσεις των παιδιών, πώς λάμπαν τα ματάκια τους, πώς τον πλησίαζαν και του ‘λεγαν πως ναι κι αυτά γράφουν ποιήματα. Μάλιστα ένα του ψιθύρισε δυο – τρεις δικούς του στίχους.
Ηρθε και γλύκανε το φως γύρω μου, η ανάσα μου ξαναβρήκε τον ρυθμό τον ξεχασμένο χρόνια τώρα.
Δεν κράτησε πολύ. Μπήκανε ανάμεσα μας τα παράσιτα της πραγματικότητας, ήχοι βραχνοί, στριγκοί, παράτονοι κι άλλοι σαν να ξύνει το πιάτο ένα μαχαίρι.
Εικόνες απ’ την Ειδομένη, ψυχές στη λάσπη, χέρια απλωμένα τρέμοντας να πιάσουν μια μπουκιά ψωμί.
Μ’ άρεσε που λέγαμε για την Αμυγδαλέζα. Ποια Αμυγδαλέζα; Εδώ είναι η κόλαση.
Κι όσο πάει θα χειροτερεύει.
Χίλιοι πεντακόσιοι άνθρωποι την ημέρα θα έρχονται να αποκλειστούν στην Ελλάδα. Μισό εκατομμύριο τον χρόνο. Πήγε κι ο Πρωθυπουργός στη Σμύρνη με το μπουκέτο τα
τριαντάφυλλα και εισέπραξε ένα ξεγυρισμένο «casus belli».
Χίλιοι πεντακόσιοι άνθρωποι την ημέρα θα έρχονται να αποκλειστούν στην Ελλάδα. Μισό εκατομμύριο τον χρόνο. Πήγε κι ο Πρωθυπουργός στη Σμύρνη με το μπουκέτο τα
τριαντάφυλλα και εισέπραξε ένα ξεγυρισμένο «casus belli».
Μια φίλη: «Πρόσεξες πώς κρατάει τα λουλούδια; Δεν είναι για να τα προσφέρει, είναι σαν για να τα πουλήσει».
Ο φτωχός ανθοπώλης. Ηρθε στα χείλη μου ένα παλιό ξεχασμένο τραγούδι.
«Λουλούδια πουλώ μυρωμένα/ γαζίες, βιολέτες και κρίνα/ λουλούδι κι εγώ σαν κι εκείνα/
τον Λαό μου εγώ δεν πουλώ».
Κι ένα άλλο, το ‘λεγε ο Τσαρούχης τις Απόκριες ανάλογα ντυμένος κι μ’ ένα καλαθάκι γιασεμιά στο χέρι.
«Πάρτε κι από μένα/ πάρτε μον αμί/ μια δεκάρα το ένα/ κάθε γιασεμί.
Και σε κάθε νέο/ Και σε γκιουλ γκαρσόν,/ Oλα τα προσφέρω/ Oλα à sa façon».
Αλλα χρόνια. Αλλα Τριώδια.
Τώρα στους δρόμους από καρναβάλι, τίποτα. Είδα μόνο κάνα δυο μασκαράδες ντυμένους γάτους (Ιμαλαΐων πάντα), έναν μεταμφιεσμένο σε Ζωή (όχι «Ζωή εν τάφω», Ζωή Κωνσταντοπούλου) κι έναν ξεπεσμένο Ζορό για να θυμίζει άλλες μέρες.
Το βράδυ στο σπίτι γυρνώντας έπεσα σε έναν υφυπουργό σε εμπόλεμη κατάσταση.
Ο κύριος Μάρδας, των Εξωτερικών παρακαλώ, όχι ό,τι κι ό,τι, δηλώνει το εξής:
«Διπλωματικά, όπως πρέπει να κινηθούμε, κινούμαστε και δεν βλέπουμε να υπάρχει άλλος τρόπος… Διαφορετικά, Πόλεμος! Εγώ δεν βλέπω άλλη λύση, αν κάποιος έρχεται και μου λέει “δεν είναι σωστό αυτό το οποίο κάνεις”, να μου δώσει τη λύση».
Μα γι’ αυτό είστε, κύριε Υπουργέ μου, σ’ αυτή τη θέση. Γι’ αυτό σας βάλανε. Για να βρείτε λύση. Δεν σας βάλανε για τα ωραία σας τα μάτια. Κι ύστερα είναι ώρα τώρα για «όπλα, παλάσκες, γυλιό»;
Αυτό μας έλειπε, ν’ αρχίσουμε το «εφ’ όπλου λόγχη» και το «Κτυπώ, επανακτυπώ, οπλίζω Ζντο».
Ολίγον πολεμοχαρή σας βρίσκω. Μην το πολυλέτε και πάρει θάρρητα ο κύριος Καμμένος και γίνει καμιά στραβή να τρέχουμε και να μη φτάνουμε.
Πάλι ξέφυγα κι ήθελα τόσο να τελειώσω όπως άρχισα, με τον Κάλβο και την ωδή «Εις Ελευθερίαν».
Οχι, δεν θα τους κάνω τη χάρη. Ετσι θα τελειώσω.
«Δυστυχησμένα πλάσματα
τῆς πλέον δυστυχησμένης
φύσεως, τελειώνομεν
ἓνα θρῆνον καί εỉς άλλον
πέφτομεν πάλιν».
τῆς πλέον δυστυχησμένης
φύσεως, τελειώνομεν
ἓνα θρῆνον καί εỉς άλλον
πέφτομεν πάλιν».
Αλλά όχι μόνο αυτό. Δεν θα ‘τανε σωστό. Πάμε στο τέλος, όπου:
«Ὦ Αρετή, πολύτιμος
Θεά, σὺ ηγάπας πάλαι
τὸν Κιθαιρῶνα, σήμερον
τὴν γῆν μὴ παραιτήσῃς,
τὴν πατρικήν μου».
Θεά, σὺ ηγάπας πάλαι
τὸν Κιθαιρῶνα, σήμερον
τὴν γῆν μὴ παραιτήσῃς,
τὴν πατρικήν μου».
Google news
