[Εμπιστευτικά] Παρακάλια
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Οσα χρόνια παρακολουθώ τα πολιτικά πράγματα δεν θυμάμαι ποτέ άλλοτε μια Ελλάδα τόσο απαξιωμένη.
Η εικόνα της κυρίως τα τελευταία εικοσιτετράωρα είναι οικτρή και πικρή.
Μια αδύναμη χώρα που βολοδέρνει αλλοπρόσαλλα από την Ειδομένη στις Βρυξέλλες κι από εκεί στην Κω και στη Σμύρνη χωρίς ειρμό, σχέδιο και κατεύθυνση.
Και η οποία απλώς μέσα από τους κυβερνητικούς φανφαρονισμούς βιώνει μερακλίδικα την αδυναμία της.
Ακόμη και σε ζητήματα που την αφορούν καίρια και άμεσα (όπως, το Προσφυγικό) περισσότερο μετρούν στην Ευρώπη η Αυστρία και η λεγόμενη «ομάδα του Βίσεγκραντ» παρά η χώρα που αποτελεί την κατεξοχήν πύλη εισόδου των προσφύγων στην Ευρωπαϊκή Ενωση.
Η ελληνική πλευρά αποδέχτηκε σχεδόν αδιαμαρτύρητα το κλείσιμο των συνόρων στα Δυτικά Βαλκάνια, παρά τις απειλές για βέτο και τους λεονταρισμούς στο Προεδρικό Μέγαρο ότι οι δράστες μονομερών ενεργειών θα υποστούν συνέπειες.
Και θα το είχε αποδεχθεί ακόμη και επισήμως, αν δεν είχε αντιδράσει η Μέρκελ στην οποία η κυβέρνηση φαίνεται να εναποθέτει τις τελευταίες ελπίδες της.
Οχι από επιλογή (που θα ήταν ίσως σοφό) αλλά από ομολογημένη αδυναμία. Στο όνομά της κάνουμε δηλώσεις. «Εμείς και η Μέρκελ»!
Θυμίζει το ανέκδοτο με το μυρμήγκι που έχει σκαρφαλώσει πάνω σε έναν ελέφαντα που τρέχει και του λέει:
– Πω πω, ρε μεγάλε, κοίτα τι σκόνη σηκώνουμε πίσω μας!
Αλλά δεν είναι μόνο το Προσφυγικό για το οποίο η κυβέρνηση τουλάχιστον ισχυρίζεται ότι σώζουμε «την αξιοπρέπεια της Ευρώπης», ακόμη και όταν δεν μπορούμε να σώσουμε τη δική μας αξιοπρέπεια.
[Εκτός κι αν θεωρεί κανείς ότι οι σκηνές με τους εξαθλιωμένους πρόσφυγες ανά την Ελλάδα και το ανύπαρκτο κράτος της Ελλάδας αποτελούν σκηνές αξιοπρέπειας!]
Είναι και όλα τα ανοιχτά μέτωπα με πρώτο αυτό της αξιολόγησης.
Η κυβέρνηση σχεδόν εκλιπαρούσε να επιστρέψει η τρόικα, κάτι που επετεύχθη χωρίς προηγουμένως να έχουν γεφυρωθεί οι διαφωνίες και με τη διαβεβαίωση ότι η ελληνική πλευρά θα κάνει τις απαραίτητες υποχωρήσεις για να τις γεφυρώσει.
Αλλος ένας συμβιβασμός που θα μοιάζει περισσότερο με συνθηκολόγηση – έστω και στο αμφίβολο κυνηγητό του Αγίου Δισκοπότηρου που ονομάζεται «χρέος».
Το ηθικό δίδαγμα είναι γνωστό κι από παλιά: ισχυρές χώρες είναι εκείνες που δεν ζουν με παρακάλια.
Διαθέτουν ηρεμία, αυτοπεποίθηση και σχέδιο. Αποπνέουν σιγουριά στους συνομιλητές τους. Δεν έχουν όλα τα μέτωπα ανοιχτά.
Διαφορετικά γίνονται έρμαιο στις διαθέσεις κάθε περαστικού. Του Ορμπαν, του Νταβούτογλου, του Τόμσεν, του Κουρτς, του Σόιμπλε…
Και τότε, γκολ εκείνοι; Σέντρα εμείς!
Google news
