[Αγιογραφίες] Μύλοι

Δεν είναι αγώνας δρόμου, για να πει κανείς ότι έκοψε πρώτος το νήμα. Αλλά η πολιτική όσφρηση του Βαγγέλη Βενιζέλου τον οδήγησε στο να ανοίξει πρώτος το μέτωπο με τη Δικαιοσύνη στην Επιτροπή Θεσμών – πριν αποκαλυφθεί η υπόθεση Παπαγγελόπουλου.

Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είχε τον τρόπο για να δει τι πραγματικά συντελείται στο τρίγωνο κυβέρνησης – Δικαιοσύνης – φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ, χωρίς να χρειάζεται να μυρίσει την «καπνισμένη κάννη» της καταγγελίας για τις επαφές του αναπληρωτή υπουργού με την εισαγγελέα Τσατάνη.

Αλλωστε, ορισμένοι από τους εξωθεσμικούς πρωταγωνιστές του τριγώνου έχουν μαζί του ανοιχτούς λογαριασμούς. Δίνεται έτσι, παρεμπιπτόντως, στον Βενιζέλο η ευκαιρία να αναδείξει το πραγματικό βάθος του «ηθικού πλεονεκτήματος» όσων του κουνούσαν τόσα χρόνια το δάχτυλο.

Το ζήτημα όμως δεν είναι προσωπικό. Με τη χθεσινή του αναφορά ο Βενιζέλος σηκώνει το καπάκι. Δείχνει, χωρίς να περιγράφει, μια αλυσίδα. Δείχνει πώς τα δημοσιεύματα που στοχοποιούν δικαστικούς λειτουργούς καταλήγουν στον πειθαρχικό τους έλεγχο. Πώς, όταν ο έλεγχος αποβαίνει απαλλακτικός, αναλαμβάνουν οι κυβερνητικοί βουλευτές να γίνουν ιμάντες των καταγγελιών, συντηρώντας την πολιτική πίεση. Και πώς ο αναπληρωτής υπουργός σπεύδει να επιπλήξει ιδιωτικώς την εισαγγελέα για χειρισμούς που στη Βουλή έχει αναγνωρίσει ως νόμιμους. Μύλος. Αλλά μύλος λειτουργικός.

Αν το θεσμικό μέρος της υπόθεσης ακούγεται περίπλοκο, τι να πει κανείς για τις πολιτικές της διακλαδώσεις. Γι’ αυτές που φθάνουν μέχρι το νεοκαραμανλικό παρελθόν της ΝΔ και απειλούν να τη βραχυκυκλώσουν αντιπολιτευτικά – όπως έδειξε και η σχετική αναθεώρηση της γαλάζιας ταξιθεσίας στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή.

Ο Παπαγγελόπουλος δύσκολα ταξινομείται πλέον στους καραμανλικούς. Εχει, λένε, οριστικά, περάσει στην άλλη όχθη. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν φέρει γαλάζιες εγγραφές του παρελθόντος στον σκληρό του δίσκο.

Το βέβαιο είναι ότι ο Βενιζέλος δεν θα έχει αναστολές σαν αυτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης όταν αρχίσει το ματς στην Επιτροπή Θεσμών. Κάθε άλλο.

Η Δικαιοσύνη και οι θεσμοί ήταν ένα πεδίο που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν μονοπώλιο του ΣΥΡΙΖΑ. Ηταν το πεδίο όπου ο ΣΥΡΙΖΑ διέπρεψε αντιπολιτευόμενος πότε ως φάμπρικα ενστάσεων συνταγματικότητας και καταγγελιών περί εκτροπής. Και πότε ως μπάντα εισαγγελικών «νταουλιών» για τους πολιτικούς του αντιπάλους. Σε αυτό ποντάρει για να διατηρήσει τώρα τη νομιμοποίησή του ως δοκιμαζόμενη εξουσία. Γι’ αυτό και αμύνεται επιτιθέμενος, ζητώντας προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν η νέμεση. Θα ήταν, αν δεν κινδύνευε να σκοντάψει πάνω στο ξίφος που ακόνιζε για τους άλλους.