[Αγιογραφίες] Ζαμάν

Πάντα έτσι ήταν για την Αριστερά: καλός δημοσιογράφος είναι ο στρατευμένος δημοσιογράφος. Αυτός που προτιμά να τιμά την πίστη του, παρά να διεκδικεί μπουρζουάδικες αρετές όπως η αμεροληψία. Αμερόληπτος είναι μόνο ο ταξικά αδιάφορος, ο απολιτίκ.

Ο Βασίλης Μουλόπουλος έμεινε πιστός Αριστερός σε όλη τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία. Δύσκολα θα βρει κανείς έστω και μία τυπωμένη φράση του που να ξεφεύγει από τα θέσφατα της αριστερής ορθοδοξίας.

Ακριβώς αυτή η δογματική του ευλάβεια είναι που τον καθιστά κορυφαίο παράδειγμα για τον εσωτερικό πλουραλισμό των μεγάλων μέσων ενημέρωσης. Σταδιοδρόμησε σε μια ιστορική «αστική» εφημερίδα – «Το Βήμα» – φτάνοντας μέχρι τις υψηλότερες θέσεις της ιεραρχίας της, χωρίς να χρειαστεί ποτέ να εγκαταλείψει τις γραμμές της πολιτικής του στράτευσης.

Η απόφασή του να πολιτευτεί το 2009, ως επικεφαλής του Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν ουσιαστικά μια πράξη ευθυγράμμισης με τη φυσική του κλίση. Δεν ήταν ένας δημοσιογράφος που μπήκε στο κόμμα, αλλά ένας κομματικός που είχε δανείσει τον εαυτό του στη δημοσιογραφία. Κι αυτό φάνηκε από την επαναστατική του φόρμα – από την ευκολία με την οποία άρχισε αμέσως να αφορίζει ως σάπιο τον κόσμο στον οποίο είχε περάσει όλη του την επαγγελματική ζωή.

Για έναν νεαρό πολιτικό που έχει ανάγκη από πατρικές φιγούρες όπως ο Αλέξης Τσίπρας, ο Μουλόπουλος αποδείχθηκε πολλαπλά πολύτιμος. Οχι μόνο ψυχολογικά, ως αθόρυβος – και πιο επιδέξιος – «Φλαμπουράρης». Αλλά και επιχειρησιακά, ως αρωγός στην προσπάθεια του Τσίπρα να φτάσει στην πρωθυπουργία. Οταν η λαχτάρα για εξουσία έκανε τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορούσε να βρίσκεται σε πόλεμο με τα media, ο Μουλόπουλος ήταν εκείνος που μπορούσε να ρίξει γέφυρες.

Τώρα φαίνεται πια καθαρά πώς κλιμακώθηκε αυτή η επιχείρηση. Η προσπάθεια βελούδινου προσεταιρισμού εγκαταλείφθηκε, όταν ο Τσίπρας αισθάνθηκε αρκετά ισχυρός. Τότε τέθηκε σε εφαρμογή το σχέδιο να απομείνουν από τα παραδοσιακά media μόνο οι προσόψεις. Να μείνουν τα παλιά τους λογότυπά, αλλά να αλλάξει το περιεχόμενό τους – όπως περίπου συνέβη προχθές στην τουρκική «Ζαμάν», που αναγκάστηκε να γίνει ερντογανική σε μια νύχτα.

Εδώ η άλωση θα γινόταν αριστεροπρεπώς, με την εγκατάσταση κομματικών επιτρόπων που θα φρόντιζαν για τη νομιμοφροσύνη των φύλλων και των δελτίων ειδήσεων. Για τον ρόλο του τοποτηρητή στη μεγαλύτερη ημερήσια πολιτική εφημερίδα προοριζόταν, βεβαίως, ο καλύτερος. Ο πιο έμπειρος: ο Βασίλης Μουλόπουλος.

Το σχέδιο δεν έπιασε παντού. Εκεί που δεν έπιασε, τέθηκε σε εφαρμογή το Σχέδιο Β’ του ΣΥΡΙΖΑ. Οσα ΜΜΕ δεν κατόρθωσε συναινετικά να ξεδοντιάσει, θέλει τώρα απλώς να τα κλείσει.