[Εμπιστευτικά] Σχέδιο

Μιλώντας στις 7 Οκτωβρίου 2015 στη Βουλή κατά τη συζήτηση για τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης έκανε μια ενδιαφέρουσα προγραμματική δήλωση.

Είπε:

«Η Δικαιοσύνη είναι τυφλή αλλά δεν πρέπει να είναι κουφή».

Ομολογώ ότι τότε δεν έπιασα ακριβώς το νόημα κι αναρωτήθηκα τι εννοεί. Τώρα κατάλαβα πλήρως: η Δικαιοσύνη πρέπει να ακούει τον υπουργό της.

Λίγο αργότερα,στις 27 Νοεμβρίου 2015, ο ίδιος αναπληρωτής υπουργός μίλησε στη Βουλή για «επαπειλούμενα δικαστικά πραξικοπήματα» – μας το θύμισε ο ίδιος με επιστολή του στον Πρόεδρο της Βουλής.

Μπα; Τι ήξερε και προειδοποιούσε; Είχε ενημέρωση για δικογραφίες ο υπουργός; Για ποιες; Γιατί γι’ αυτές κι όχι για κάποιες άλλες;

Είχε και κρίση για το περιεχόμενό τους; Γνώριζε πού έπρεπε να καταλήξουν ώστε να χαρακτηρίζει στη Βουλή προκαταβολικά ως πραξικόπημα την όποια άλλη κατάληξη;

Ομολογώ πως δυσκολεύομαι να καταλάβω.

Από πότε μια κυβέρνηση εκφέρει δικαστική κρίση; Από πότε αποφασίζει επί θεμάτων ποινικής δικονομίας; Από πότε κρίνει ποιος θα πάει στον εισαγγελέα, ποιος δεν θα πάει κι αν ο εισαγγελέας έκανε σωστά τη δουλειά του;

Από πότε ο αρμόδιος υπουργός έχει άποψη για υποθέσεις και δικογραφίες; Από πότε η Δικαιοσύνη μετατρέπεται σε εργαλείο διαχείρισης της πολιτικής;

Να σας το πω εγώ. Από την εποχή του δεξιού παρακράτους.

Τότε που ο Κόλλιας προσπαθούσε να παρέμβει στην ανάκριση και να σταματήσει την έρευνα για τη δολοφονία Λαμπράκη επειδή δεν βόλευε την κυβέρνηση.

Απλώς τότε το παρακράτος τηρούσε κάποια προσχήματα: ο Κόλλιας ήταν τουλάχιστον εισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Δεν ήταν υπουργός Δικαιοσύνης.

Πολύ φοβούμαι όμως ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με συγγενείς αντιλήψεις. Με μια βούληση ελέγχου του επιχειρηματικού, ενημερωτικού και πολιτικού συστήματος μέσα από την ποινικοποίηση της λειτουργίας του. Ο εισαγγελικός σοσιαλισμός.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τώρα (όπως και τότε) η κυβερνητική εξουσία θεωρεί προβληματικό όταν κάποιοι δρουν αυτόνομα και έξω από τον έλεγχό της – να κι ο Βερναρδάκης!

Και θεωρεί επίσης πως όλες οι εξουσίες, όλοι οι μηχανισμοί, όλες οι συντεταγμένες δυνάμεις της Πολιτείας οφείλουν να συνταχθούν σε μια προσπάθεια ελέγχου όσων κάνουν του κεφαλιού τους.

«Παππάς που τους χρειάζεται!» απειλούσε η «Αυγή» εκείνους που έχουν αναλάβει «τη δημοκρατική μας ενημέρωση» – πρώτη φορά ακούω ενημέρωση με πολιτικό προσδιορισμό!

Το σχέδιο λοιπόν είναι δεδομένο και προφανώς εφιαλτικό. Απλώς είναι υπερβολικά φιλόδοξο.

Και όσο να είναι, μάλλον δύσκολα θα καταφέρουν να εγκαθιδρύσουν τέτοιον εφιάλτη άνθρωποι που, κατά τα άλλα, αποδεικνύονται ανίκανοι να κλείσουν μια αξιολόγηση ή να φτιάξουν πέντε hotspots.