«Γράφω για τους δαίμονές μου»

^«Σε μερικά πράγματα έδωσα τη δική μου εκδοχή και μπορεί να μην ολοκλήρωσα την ιδέα. Δεν πειράζει, θα την τελειώσει κάποιος άλλος». Ο Κώστας Λειβαδάς ανατρέχει στην αγαπημένη φράση της Τζόνι Μίτσελ στην κουβέντα μας για την εμφάνισή του στον Σταυρό του Νότου με πρώτη ύλη τα τραγούδια που συμπεριέλαβε στον δίσκο του «18 χρόνια δρόμος». Εκεί όπου ενώνουν τις φωνές τους οι Διονύσης Σαββόπουλος, Γιώργος Ρωμανός, Νίκος Πορτοκάλογλου, Σταμάτης Κραουνάκης, Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Γιάννης Κότσιρας, Μανώλης Λιδάκης, Ανδριάνα Μπάμπαλη κ.ά.

Με αυτόν τον τρόπο εξαγνίζεται ο ναρκισσισμός του δημιουργού; «Βέβαια, θα έπρεπε. Να νιώθει μέρος μιας μακράς αλυσίδας. Αν υπάρχει μια αντίθεση μεταξύ της στιγμής της δημιουργίας και της ανησυχίας του δημιουργού εάν θα συγκινήσει με τα τραγούδια του, νομίζω ότι το πιο γερό και στέρεο τραγούδι είναι τη στιγμή που συγκινεί». «Για να καταφέρω να μείνω ο εαυτός μου αυτό που χρειάζεται είναι να παρακάμπτω διορίες και παραγγελίες. Τα περισσότερα από αυτά τα τραγούδια ευτυχώς γράφτηκαν χωρίς να έχω κάτι στο μυαλό μου».

Πότε ένα τραγούδι καταφέρνει να περάσει τις συμπληγάδες του χρόνου; Ο Χατζιδάκις έλεγε εκείνα που έχουν αιώνιες λέξεις.

Αν δεις την παράδοση της αμερικανικής φολκ, τα τραγούδια που γράφτηκαν από τα συνδικάτα στις αρχές του προπροηγούμενου αιώνα και τα οποία μιλούν για τράπεζες, καθυστερήσεις, τόκους, πληρωμές, είναι και αυτά επίκαιρα. Ετσι έκανα τον δίσκο «Του λόγου το αληθές, μέρος 1ον: Γραμμένο με κόκκινο» (ποιήματα των Ευριπίδη σε μετάφραση του Κ.Χ. Μύρη, Μαρίας Κούρση, Κώστα Καρυωτάκη, Ανέστη Ευαγγέλου, Ανδρέα Παναγόπουλου, Ναπολέοντα Λαπαθιώτη), με τα μελοποιημένα ποιήματα από ποιητές που δεν ανήκουν στην «αγία πεντάδα» που όλοι έχουν προσκυνήσει – Ελύτης, Καβάφης, Σεφέρης και δύο από τις προσωπικές επιλογές του καθενός.

Τι σας κινητοποιεί για να γράψετε;

Το έχουν πει πολλοί παλιοί – ειδικά μέσα από το ηλεκτρικό τραγούδι που εμένα με ενδιαφέρει: χρειάζεται να αισθάνεσαι ότι έχεις κάτι να σταθείς απέναντί του.

Εσείς σε τι στέκεστε απέναντι;

Στους προσωπικούς μου δαίμονες: το έλλειμμα αγάπης, την οικογένειά μου, τον έρωτα και φυσικά τα δύο βασικά, τον θάνατο και την ύπαρξη.

Νιώθετε ότι βρίσκεστε πιο κοντά σε φάση ενηλικίωσης ή σε ένα restart;

Αισθάνομαι ότι ξεκινάω πάλι. Και ένα στοίχημα είναι αν μπορεί ένα τραγούδι γραμμένο πριν από 18 χρόνια να συγκινήσει ακόμη. Υπάρχει πάντα η ανησυχία, αφού έχει φύγει από σένα το τραγούδι. Είμαστε η τελευταία γενιά των αρρώστων του καλού, όχι απαραίτητα ακριβού, hi-fi!

ΙΝFO
Σταυρός του Νότου, Φραντζή & Θαρύπου 37, Νέος Κόσμος, απόψε στις 22.00. Τηλ. 210-9226.975. Συμμετέχουν: Ελένη Τσαλιγοπούλου, Μελίνα Ασλανίδου, Ερωφίλη κ.ά.