[Εμπιστευτικά] Γιατί πήγαν;

2 λεπτά
Την περασμένη Παρασκευή και ύστερα από τέσσερις ώρες σύσκεψης, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εμφάνισε ξαφνικά στο τραπέζι ένα κείμενο συμφωνίας πέντε-έξι σελίδων.
Το κείμενο ήταν εμφανώς προκατασκευασμένο, αφού μέσα περιείχε και σημεία που δεν είχαν συζητηθεί έως τότε ή που είχαν διατυπωθεί διαφορετικά.
Ηταν ουσιαστικά ένα κείμενο ευρείας συμφωνίας με την κυβερνητική πολιτική που δεν έπαιρνε υπόψη του όσες διαφωνίες, αντιρρήσεις, επικρίσεις και παρατηρήσεις είχαν κατατεθεί.
Οι περισσότεροι πολιτικοί αρχηγοί ξαφνιάστηκαν. Αντέδρασαν. Εντονότερα από όλους ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
– Μα έχω ενσωματώσει και αυτά που λες, υποστήριξε ο Παυλόπουλος.
– Και ποy ξέρεις τι λέω; Αν θέλω να τα πω, θα τα πω μόνος μου, αντέτεινε ο πρόεδρος της ΝΔ.
Το κείμενο αποσύρθηκε μπροστά στις αντιδράσεις. Φτιάχτηκε ένα καινούργιο που απεικόνιζε έναν ελάχιστο κοινό παρανομαστή όπως είχε προκύψει από τη συζήτηση.
Είναι αυτό που δόθηκε τελικά στη δημοσιότητα αφού πρώτα συμπεριελήφθη μια παράγραφος, σύμφωνα με την οποία τα κόμματα της αντιπολίτευσης διατηρούν επιφυλάξεις για τους χειρισμούς και την αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης.
Με άλλα λόγια, το τελικό συμπέρασμα ήταν ότι μπορεί να συμφωνούν σε κάποια αυτονόητα, αλλά κατά τα άλλα δεν έχουν εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση να χειριστεί την κατάσταση.
Αλλωστε, δυο τουλάχιστον από τους μετέχοντες στη σύσκεψη (Φώφη και Λεβέντης) είχαν ζητήσει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο την αλλαγή της.
Ερώτηση κρίσεως. Γιατί τότε πήγαν στο Προεδρικό και χαράμισαν οκτώ ώρες; Για να καταλήξουν εκεί που ξεκίνησαν;
Ενας Θεός ξέρει – σε σημείο που απορώ ειλικρινά ποιος φωστήρας είχε την ιδέα.
Ούτως Ή άλλως, η αντιπολίτευση δεν έχει τίποτα να κερδίσει από μια αμφιλεγόμενη διαδικασία που εξ ορισμού ευνοεί την κυβέρνηση – και ούτε κέρδισε!..
Οι προσδοκίες της κυβέρνησης, από την άλλη πλευρά, είναι κατανοητές και αποτυπώθηκαν ενδεχομένως στο σχέδιο Παυλόπουλου – αλλά είναι μάλλον εκτός τόπου και χρόνου.
Κανείς πια δεν τσουβαλιάζει κανέναν κι ούτε υπάρχουν εθελοντές για ένα νταραβέρι σαν εκείνο του περασμένου καλοκαιριού. Το μόνο που κατάφερε η κυβέρνηση είναι να αποκομίσει και γραπτώς τη δυσπιστία της αντιπολίτευσης.
– Μα δεν μπορεί να βγάλει ανακοίνωση η Προεδρία ότι είμαι ανίκανος, διαμαρτυρήθηκε κάποια στιγμή με το δίκιο του ο Πρωθυπουργός.
Αλλά, δυστυχώς, αυτό προκύπτει τελικά από τα συμφραζόμενα. Κι ως εκ τούτου, δεν νομίζω να βγήκε κανείς ωφελημένος από τη διαδικασία.
Χρειαζόταν λοιπόν να γίνει σύσκεψη; Δεν χρειαζόταν, λέω εγώ.
Διότι τα κόλπα τελείωσαν, οι ανοχές στέρεψαν κι όπως έλεγε ο παλιός Καραμανλής «αν είναι να συναντηθούμε για να διαφωνήσουμε, καλύτερα να μη συναντηθούμε καθόλου!».













