[Αγιογραφίες] Ζορό

Μπορεί κανείς να ξεχάσει για μια στιγμή την καταγγελία της εισαγγελέως Τσατάνη. Ν’ αφήσει στην άκρη τον ισχυρισμό της ότι εκβιάστηκε από τον αναπληρωτή υπουργό Δικαιοσύνης. Μπορεί απλώς να θυμηθεί πώς πολιτεύτηκε σε κοινή θέα ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος.

Οι δημόσιες ενέργειες του Παπαγγελόπουλου συνιστούν μια αλυσίδα από ιστορικές πρωτοτυπίες. Η επιλογή του, ας πούμε, να επισκεφτεί αιφνιδιαστικά, εν είδει εφόδου, την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου για να κάνει υποδείξεις – και επιθετικές δηλώσεις μετά τη συνάντηση. Η ετοιμότητά του να κατακεραυνώνει δικαστικούς χειρισμούς από το βήμα της Βουλής. Η κίνησή του να εκδώσει επίσημο ανακοινωθέν κατηγορώντας δικαστικούς λειτουργούς ότι υπερασπίζονται «διαπλεκόμενους» και «κλέφτες».

Δεν χρειαζόταν να είναι κανείς σε θέση να συσχετίσει αυτές τις ασυνήθιστες πρωτοβουλίες με την ατζέντα συγκεκριμένων φιλοσυριζαϊκών ΜΜΕ, ούτε να διαπιστώσει πώς εναρμονίζονταν με τις πρωτοβουλίες της Προέδρου του Αρείου Πάγου. Οποιος απλώς τις παρακολουθούσε, είχε σχηματίσει εικόνα για το πώς αντιλαμβάνεται ο αναπληρωτής υπουργός την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, πολύ πριν από τις καταγγελίες Τσατάνη. Πολύ πριν δηλαδή βρεθεί ο ίδιος στην ανάγκη να ομολογήσει ότι συναντά ιδιωτικώς εισαγγελείς για να συζητήσει μαζί τους εκκρεμείς υποθέσεις που βρίσκονται στο στάδιο της μυστικής προδικασίας. Και ότι κατόπιν τους τηλεφωνεί για να τους υπενθυμίσει τις δικονομικές του ανησυχίες.

Η ακολουθία αυτών των παρεμβάσεων θα μπορούσε να αποδοθεί στον προσωπικό ακτιβισμό ενός κυβερνητικού στελέχους – στον υπερβάλλοντα ζήλο ενός εξωκοινοβουλευτικού παράγοντα που αισθάνεται την ανάγκη να πείσει για τη νομιμοφροσύνη του, ξεπλένοντας τη νεοκαραμανλική του καταγωγή.

Κι όμως, από τα συμφραζόμενα της νέας διακυβέρνησης φαίνεται ότι η πολιτική στη Δικαιοσύνη δεν είναι πολιτική του Παπαγγελόπουλου. Είναι μέρος ενός σχεδίου. Ενός «παράλληλου προγράμματος» που έχει ζωτική σημασία για την κυβέρνηση για δύο λόγους: πρώτον, επειδή συντηρεί το αφήγημα της κυβέρνησης – Ζορό κατά της διαφθοράς -, το μόνο αφήγημα που απέμεινε στον ΣΥΡΙΖΑ μετά τη μνημονιακή του συνθηκολόγηση. Και δεύτερον, επειδή χτίζει ερείσματα πολιτικής ισχύος απολύτως απαραίτητα σε μια εξουσία που βλέπει ότι χάνει τη νομιμοποίησή της.

Ακόμη κι αν το πρόσωπο λείψει, το σχέδιο δεν θα αλλάξει. Δεν θα αλλάξει ο προσανατολισμός μιας διακυβέρνησης που αντιμετωπίζει ως παθογένειες όλα τα αντίβαρα στην εξουσία της. Αντιθέτως, η φορά των πραγμάτων δείχνει ότι όσο μεγαλώνει η πολιτική ανασφάλεια της κυβέρνησης τόσο ο καθεστωτισμός της θα οξύνεται.

Εχει ενδιαφέρον πώς θα σταθεί μέσα σε αυτό το σκηνικό η αντιπολίτευση και ιδίως η ΝΔ. Αν θα αντιδράσει, αδιαφορώντας για τις εσωκομματικές αντηχήσεις του ονόματος «Παπαγγελόπουλος». Ή αν απλώς, ψιλοενοχικά και χαιρέκακα, θα παρακολουθήσει την κυβέρνηση να φθείρεται, τραβώντας και τους θεσμούς στη λούπα της παρακμής της.