Οι Πράσινοι ξαναβρήκαν τον «Μπατίστ» τους

Δεν είναι πολλοί οι αμερικανοί μπασκετμπολίστες που έχουν δεθεί με κάποια ελληνική ομάδα όσο ο παλαίμαχος πλέον Μάικλ Μπατίστ με τον Παναθηναϊκό. Μάλλον κανείς άλλος. Δέκα σεζόν στην ίδια ομάδα ξένης χώρας παραπέμπουν σε μια (ηθελημένα ασφαλώς) δεσμευμένη αθλητική ζωή. Δύσκολα τέτοιες σχέσεις επαναλαμβάνονται. Ισως μάλιστα να είναι ιδιαιτέρως βιαστική η προσέγγιση που εμπλέκει τον Τζέιμς Φελντέιν σε αυτή την ιστορία.

Ωστόσο, όταν μια ομάδα αποφασίζει, πολύ πριν κριθούν οι βασικοί στόχοι της και ο παίκτης δοκιμαστεί στα δύσκολα, ότι ένα μέλος της αξίζει επέκταση του συμβολαίου του για επιπλέον δύο έτη (εν προκειμένω ο αμερικανός γκαρντ ώς το 2018), τότε ίσως μια άλλου επιπέδου σχέση να γεννιέται.

Στο πρόσωπο του Φελντέιν ο Παναθηναϊκός βρήκε ακριβώς ό,τι έψαχνε σε έναν γκαρντ. Κατά κύριο λόγο, έναν περιφερειακό ο οποίος μπορεί να παίξει με την μπάλα στα χέρια, να σκοράρει και να δημιουργήσει. Ηγέτης και σκόρερ, ταυτόχρονα όμως και παίκτης ομάδας ο οποίος γνωρίζει το πώς να κάνει τους συμπαίκτες του καλύτερους. 

Συνεκτιμήθηκαν πολλά πράγματα ακόμα μέχρι να παρθεί η απόφαση ότι πρόκειται για έναν μπασκετμπολίστα απαραίτητο για το «χτίσιμο» του νέου πράσινου οικοδομήματος με την προοπτική να εξελιχθεί σε «επτάστερο», «οκτάστερο» κ.ο.κ.

Ο Αμερικανός είναι ένας αθλητής με ανοδική καριέρα όλα αυτά τα χρόνια, κάτι που αποδεικνύεται μέσα από την πορεία του στις ευρωπαϊκές πιάτσες από τις οποίες παρέλασε αφήνοντας το στίγμα του.

Από την αντίστοιχη ισπανική Α2 και τη μικρής δυναμικότητας Μπέογκραν μεταπήδησε σε μια μικρομεσαία ομάδα της πρώτης κατηγορίας ACB (Φουενλαμπράδα), ακολούθως σε μια από τις καλές ομάδες της Ιταλίας και στο Eurocup (Καντού) και πλέον είναι διακεκριμένο μέλος της Ευρωλίγκας και του Παναθηναϊκού. Κάθε χρόνο και ένα βήμα πιο ψηλά.

Είναι παράλληλα ένας μαχητής της ζωής, προσγειωμένος, δουλευτής και ισορροπημένος διότι ξεπρόβαλε αλώβητος μέσα από τις παιδικές κακουχίες και πρωτίστως επειδή σέβεται αυτό στο οποίο εξελίχθηκε, δίχως να ξεχνά από πού ξεκίνησε.  

Ο 28χρονος γκαρντ δεν μεγάλωσε στα πούπουλα, η ζωή ενός παιδιού σε γκέτο του Μπρονξ απέχει έτη φωτός από το να χαρακτηριστεί ως χαρισάμενη, πόσω μάλλον όταν δεν έχει πατέρα. Είδε την ξαδέρφη του να τραυματίζεται μπροστά στα μάτια του σε τροχαίο και να χάνει τη ζωή της μια μέρα μετά, τη μητέρα του να παλεύει δις με καρκίνο του μαστού και να επιβιώνει, θυμίζοντάς του τις δύσκολες ημέρες ότι «αν με πάρει ο Θεός, θέλω να έχεις πάντα στο μυαλό σου το πώς θα παλέψεις για να φύγεις από εδώ».

Ηταν μόλις 8 χρονών όταν άκουγε τα λόγια αυτά, σκληρές κουβέντες για ένα παιδί που έμαθε να ζει με τον φόβο της απώλειας από πολύ νωρίς. Ξεσπούσε στην μπάλα του μπάσκετ. «Οταν σκεφτόμουν όλα αυτά και ένιωθα ένα άγχος να αρπάζει τον λαιμό μου και να με πνίγει, τη χτυπούσα πιο δυνατά. Και πιο δυνατά» θα εξομολογηθεί πολλά χρόνια αργότερα μέσω συνέντευξης που παραχώρησε στην Ισπανία, την περίοδο που άρχισε να προκαλεί τα φώτα της δημοσιότητας με το πλούσιο παιχνίδι του.

Ο Φελντέιν πέρα από ικανός παίκτης του μπάσκετ είναι και ένα ωραίο παράδειγμα για όσους σκαλίσουν τη ζωή και την πορεία. Ενα ιδιαιτέρως θετικό στοιχείο για κάθε ομάδα που θέλει να συνδυάσει πρωταθλητισμό με υγιή αποδυτήρια.