[Εμπιστευτικά] Πανικός

2 λεπτά
Ο χειρότερος εχθρός μιας κυβέρνησης είναι ο πανικός. Και δυστυχώς έχουμε πλέον να κάνουμε με μια πανικόβλητη κυβέρνηση.
Την έχουν συντρίψει προβλήματα χρόνια και δυσεπίλυτα. Να το δεχτώ.
Δεν είχε περίοδο χάριτος από την κοινωνία, τα μέσα ενημέρωσης και την αντιπολίτευση. Να το δεχτώ κι αυτό – αν και μάλλον σπατάλησε άμυαλα την ανοχή που όλοι της έδειξαν το πρώτο εξάμηνο της θητείας της.
Βρήκε μπροστά της ως κυβέρνηση ό,τι έσπειρε ως αντιπολίτευση. Ολα και χωρίς εκπτώσεις. Από το Προσφυγικό και τον ανεύθυνο λαϊκισμό έως την εχθροπάθεια των αντιπάλων της και τους προπηλακισμούς των στελεχών της.
Και τότε κήρυξε τον πόλεμο στα πάντα για να επιζήσει.
Μοναδική κόκκινη γραμμή φαίνεται να είναι η παραμονή της στην εξουσία – αυτό που ο Μέτερνιχ αποκαλούσε «το αριστούργημα της πολιτικής», αλλά ο Μέτερνιχ ποτέ δεν πανικοβλήθηκε όσο κυβερνούσε.
Διότι ο πανικός είναι κακός σύμβουλος. Και στις δράσεις και στις αντιδράσεις.
Δεν μπορεί η χώρα να βυθίζεται στο χάος κι η κυβέρνηση να τσακώνεται με ό,τι πετάει και ό,τι κολυμπάει.
Δεν μπορεί να στρατολογεί έναν δημοσιογραφικό υπόκοσμο – πέρα από τις δικαστικές διώξεις και τις καταγγελίες, Το Ποτάμι έχει κάνει συγκεκριμένες ονομαστικές αναφορές σε κυκλώματα…
Δεν μπορεί να πολιτεύεται σε ρόλο φοροτεχνικού με τη λίστα Λαγκάρντ, τη λίστα Μπόργιανς και τη λίστα Μπάγερ Λεβερκούζεν.
Δεν μπορεί να διαλύεται η χώρα κι οι αρμόδιοι να νοιάζονται μόνο για παραγοντιλίκι, διαπλοκή, άδειες και δάνεια.
Δεν μπορεί μοναδική κυβερνητική ρητορική να είναι η ακατάσχετη λασπολογία κατά των εναντίων.
Δεν μπορεί να είμαστε με το ενάμισι πόδι έξω από την Ευρώπη κι οι κυβερνώντες να διαγκωνίζονται ποιος θα μιλήσει σε ποιον για να πιάσει ποιον.
Ολα αυτά δεν είναι δείγματα πολιτικής καθαρότητας. Δεν είναι δείγματα στοιχειώδους πολιτικότητας. Είναι απλώς σημάδια πανικού.
Κι ο κόσμος το καταλαβαίνει. Οι δημοσκοπήσεις (με όσες επιφυλάξεις κι αν τις αξιολογήσει κανείς…) καταγράφουν κάτι στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Η απογοήτευση σε συνδυασμό με την κοροϊδία αποτελούν εκρηκτικό κοινωνικό μείγμα.
Επιβεβαιώνοντας τον πανικό της, η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι πανικόβλητοι είναι οι άλλοι. Οι έξω, οι μέσα, οι πάνω, οι κάτω, όλοι της φταίνε.
– Τι ένας; Ολοι τρελοί είναι εδώ, έλεγε ο οδηγός που οδηγούσε ανάποδα στο γνωστό ανέκδοτο.
Ολοι (υποτίθεται) απεργάζονται από αδυναμία τον χαμό της – αλλά αν είναι τόσο αδύναμοι για ποιον λόγο φοβάται;
Ετσι όμως, περιτριγυρισμένη από εχθρούς που μόνη κατασκεύασε, ετοιμάζεται για τη μεγάλη μάχη. Αυτήν που φοβάται ότι έχει ήδη χάσει.
Εξού κι ο πανικός.













