[Αγιογραφίες] Παρακοινοβούλιο

Είναι η νέα ρουτίνα. Δεν τα προβλέπει πια το Σύνταγμα, αλλά τα Συμβούλια Αρχηγών τείνουν να καθιερωθούν σαν αυτοματισμός στη δημόσια ζωή – αυτοματισμός όχι άσχετος με το πρόσωπο που τυπικά τα συγκαλεί και ουσιαστικά αναλαμβάνει να τα διευθύνει.

Από το άκουσμα της υποψηφιότητας του Προκόπη Παυλόπουλου, η μόνη ασφαλής πρόβλεψη ήταν ότι δεν θα είχαμε μια ακίνητη προεδρία. Η ηλικία του και η πολιτική του προϊστορία προδιέθεταν γι’ αυτό που ήδη εξελίσσεται ως η πιο εξωστρεφής προεδρική θητεία στην πρόσφατη μνήμη.

Δεν χρειάζεται να μετρήσει κανείς τα δημοσιεύματα που φιλοξενούν τακτικά τις «εκμυστηρεύσεις του Προέδρου σε συνεργάτες του». Για να αντιληφθεί πώς νιώθει ο Παυλόπουλος μέσα στο κοστούμι τού συνταγματικού του ρόλου, αρκεί να μετρήσει τις φορές που έχει ανταποκριθεί στο αίτημα να συγκαλέσει Συμβούλιο Αρχηγών – τις περισσότερες απ’ όλους τους προκατόχους του μέσα σε μόλις έναν χρόνο.

Mε ευθύνη και των κομμάτων, που τα επιζητούν πλέον ως εργαλεία τακτικής, τα Συμβούλια λειτουργούν ως πεδίο προεδρικής δράσης επέκεινα του συνταγματικού γράμματος. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο Παυλόπουλος είχε προτείνει την επαναθέσπισή τους, όταν ήταν υπεύθυνος για την πρόταση της ΝΔ για τη συνταγματική αναθεώρηση.

Ανεξαρτήτως των προθέσεων, μέχρι στιγμής τα πολιτικά αποτελέσματα των Συμβουλίων αρκούν μόνο για να γεμίσουν τις μικροπολιτικές στήλες της επόμενης ημέρας. Πρόκειται για συναντήσεις που, παρά το τελετουργικό τους περίβλημα, έγιναν χωρίς πραγματική ατζέντα.

Ετσι και τώρα. Οι αρχηγοί καλούνται σε κάτι σαν brainstorming για το Προσφυγικό – πράγμα που θα μπορούσε να θεωρηθεί πρόοδος σε σχέση με την προηγούμενη φορά στην οποία η ατζέντα ήταν ακόμη πιο ξεχειλωμένη. Το δεύτερο βήμα προόδου είναι ότι η αξιωματική αντιπολίτευση θα εκπροσωπηθεί κανονικά και όχι από τον μεταβατικό, ούτε από τον μεταβατικό του μεταβατικού. Θα εκπροσωπηθεί από έναν αρχηγό που, επειδή δεν ψήφισε τον Παυλόπουλο, αναζητεί τώρα μαζί του θεσμική χημεία.

Το ερώτημα είναι αν μπορεί αυτή τη φορά να προκύψει συναίνεση. Σε τι θα ζητηθεί συναίνεση; Από τα πράγματα φαίνεται ότι – για να το πει κανείς κομψά – δεν υπάρχει κυβερνητική φόρμουλα για το Προσφυγικό. Ούτε οι πολιτικές προϋποθέσεις της συναίνεσης υπάρχουν, αφού το κλίμα δηλητηριάζεται καθημερινά από τη λιστολογία και την κυβερνητική επιμονή στη στρατηγική της πόλωσης.

Ετσι, χωρίς πρόγραμμα, τα Συμβούλια Κορυφής μοιάζουν ήδη να εξελίσσονται σε ένα κλειστό παρακοινοβουλευτικό φόρουμ. Σε μια κομματική αντιπαράθεση δωματίου που δεν έχει ούτε τους κανόνες ούτε τη δημοσιότητα του Κοινοβουλίου.

Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι άχρηστα. Προσφέρονται για να δοκιμάζει ο Πρόεδρος το εύρος του ρυθμιστικού του ρόλου. Και κυρίως για να διασκορπίζει η κυβέρνηση το κόστος των αδιεξόδων της.