[Στην ανάπαυλα] Σε τι μέγεθος το θέλετε;
![[Στην ανάπαυλα] Σε τι μέγεθος το θέλετε;](https://www.tanea.gr/app/uploads/2026/11/Default-3-600x400.jpg?v=1794330133)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Δεν ξέρω ποια δύναμη με έλκει και κάθε μέρα τρέχω στα δελτία των οκτώ, στα μέσα ενημέρωσης, στον Τύπο, στα κανάλια κι όπου αλλού, σαν τον πεινασμένο σκύλο μήπως και βρω έστω ένα ξεροκόκαλο είδησης. Αφού ξέρω πως κάθε μέρα ένα χειρότερο μας φέρνει.
Και πρέπει να ομολογήσω ότι κάτι σαν ανοσία φαίνεται να με δέρνει και αντέχω όλα τα δυσοίωνα που μας αναγγέλλουν επί καθημερινής βάσεως.
Μπορεί να σφίγγω τα χείλια μου βλέποντας αυτά τα ατέλειωτα καραβάνια των απελπισμένων να προσπαθούν να βρουν μια σταλιά τόπο να γραπωθούν από τη ζωή.
Να σφίγγεται η καρδιά μου όταν καταλαβαίνω ότι μας αποκλείουν όλοι από παντού.
Να αντέχω ακόμα κι αυτή την, τύποις τουλάχιστον, κυβέρνηση να φάσκει και να αντιφάσκει με τον ίδιο της τον εαυτό. Αν έχει αυτό το μόρφωμα εαυτό.
Τις τράπεζες κλειστές. Τα λιμάνια μια να τα πουλάμε, μια όχι. Την ανάπτυξη άπιαστο όνειρο.
Το παράλληλο να έχει μετατραπεί σε εντελώς παράλυτο πρόγραμμα.
Τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να συγκαλεί κάθε τρεις και λίγο τους αρχηγούς των κομμάτων (έχετε δει προσεκτικά τις φάτσες των αρχηγών; Από κει να καταλάβεις).
Την Ελλάδα να την κλωτσάει σύσσωμη η Ευρώπη.
Την Τουρκία να θέλει να τ’ αρπάξει όλα. Την Αυστρία να μας κλειδώνει τα σύνορα.
Να καίγεται ο κόσμος και η κυβέρνηση να θέλει να συστήσει Εξεταστικές Επιτροπές για μια λίστα που έφτασε σε μας το καλοκαίρι του ’15 λέγοντας ότι είναι υπεύθυνοι οι προηγούμενοι. Τα τρακτέρ να παραλύουν τη χώρα. Το Ασφαλιστικό στον αέρα, και, και, και, και…
Ε, λοιπόν, μπορεί να υποφέρω, να στενάζω, να καταριέμαι την ώρα και τη στιγμή που βρεθήκαμε στον πάτο της χαβούζας, αλλά σκύβω το κεφάλι και την κρατάω με τα χίλια ζόρια την ψυχραιμία μου.
Βάρδα μην πέσω στη διαφήμιση γι’ αυτό το ρημάδι τον ντολμαδοπαρασκευαστή.
Εκεί τα χάνω όλα. Δεν μπορώ με τίποτα να ελέγξω τον εαυτό μου. Με το που βλέπω το αμπελόφυλλο να μπαίνει στη θήκη της πρώτης σκάλας (γιατί έχει τρεις σκάλες το επίτευγμα της υψηλής τεχνολογίας, μία για κάθε μέγεθος. Πώς τον θέλεις τον ντολμά; Χοντρό; Ψιλό; Μετριοπούτσικο; Για όλα έχει φροντίσει ο εφευρέτης) χάνω τον μπούσουλα.
Κι όταν μετά βάζουν με το κουτάλι ένα σίχαμα για γέμιση και τραβάνε το καπάκι, χραααααατς. Πάει… σκίζεται στα δύο η καρδιά μου. Ανοίγω παράθυρα, σπάω τασάκια, ρίχνω κρύα νερά στη μούρη, κατεβάζω καντήλια, τραγουδάω Πάολα, τρώω ζευγάρια κάλτσες, παίρνω τηλέφωνα στην τύχη και ουρλιάζω, αναποδογυρίζω τις γλάστρες. Πίνω με τις χούφτες την πασιφλόρες. Πέφτω στα βαριά ηρεμιστικά, τίποτα. Κανένα αποτέλεσμα.
Και λέω, εντάξει, να την αντέξω την κρίση κι όλες της τις μεταστάσεις. Αλλά απ’ αυτόν τον ντολμαδοπαρασκευαστή ποιος θα με γλιτώσει;
Δεν γίνεται γιατί πρέπει βλέπεις να τους έχουν περισσέψει και πολλά κομμάτια, διότι αρχίσανε με 30 ευρώ το έκτρωμα και τώρα φτάσανε να τον δίνουν προσφορά με 4,99 και δυο ρολόγια δώρο.
Είμαι υπερβολικός, το ξέρω. Αλλά κάτι μου συμβαίνει. Αφού να φανταστείς τον είδα και στον ύπνο μου εχθές. Μόνο που βάζανε, αντί για γέμιση, εμάς όλους στριμωγμένους σ’ ένα λαχανόφυλλο κι από πάνω ο Πρωθυπουργός τράβαγε με το αριστερό το καπάκι και χρααααατς, μας τύλιγε σ’ έναν ωραιότατο χοντρό χοντρό ντολμά.
Και δεν έχω και ονειροκρίτη.
Google news
