[Αγιογραφίες] Δρεπάνια
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Η εύκολη ανάγνωση είναι ότι ήταν μοιραίο. Οι εθνικές ανασφάλειες ήταν τόσο ισχυρές που κανένα κοινό ευρωπαϊκό σχέδιο δεν επρόκειτο να μείνει αρραγές. Η υποστήριξη της Μέρκελ ή του Γιούνκερ δεν αρκούσε για να προστατεύσει την Ελλάδα. Ακόμη και η γερμανική ηγεσία ήταν τόσο πανικόβλητη που βασίστηκε σε έναν τρίτο παράγοντα, ιστορικά αστάθμητο: την Τουρκία.
Ηταν μοιραίο να βρεθούμε σε ασφυξία από ένα – για να το πούμε με μια φράση προσφιλή στον Νίκο Κοτζιά – αυστροβαλκανικό «δρεπάνι». Ή μάλλον έτσι, σαν αναπόδραστη μοίρα, υποδέχτηκε η Αθήνα τη μετατροπή της χώρας σε στρατόπεδο εγκλωβισμένων προσφύγων.
Αυτό τουλάχιστον δείχνουν οι κυβερνητικοί χειρισμοί. Εχοντας με την επιχειρησιακή ολιγωρία τροφοδοτήσει το κλίμα καχυποψίας που οδήγησε στην εύκολη στοχοποίησή της, η Ελλάδα έμεινε να παρακολουθεί από θέση θεατή τις γερμανικές πρωτοβουλίες για την εμπλοκή του ΝΑΤΟ, που σε δεύτερο χρόνο υιοθετήθηκε ως πανάκεια.
Το πιο ενδεικτικό είναι ότι ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας τα τελευταία εικοσιτετράωρα ήταν απορροφημένος στις φροντίδες της εσωτερικής πολιτικής κουζίνας. Προτεραιότητά του ήταν να στηρίξει με έγγραφα του υπουργείου του την υπόθεση της λίστας Μπόργιανς.
Η προσφυγική κρίση αφέθηκε στις δεξιότητες του Πάνου Καμμένου. Ο υπουργός Αμυνας δεν ανέλαβε μόνο το πρότζεκτ της ανακατασκευής των στρατοπέδων. Ανέλαβε και την αμυντική διπλωματία στο επίπεδο της Συμμαχίας – την επιχείρηση της οποίας ο ίδιος αποκαλούσε, μάλλον χωρίς επίγνωση των συνδηλώσεων, «τελική λύση» για τους πρόσφυγες.
Κάπως έτσι η μοίρα εκπλήρωσε το σχέδιό της εις βάρος της Ελλάδας. Οι Βρυξέλλες επισήμως πλέον εξετάζουν πώς – ή μάλλον με πόσα – θα βοηθήσουν τη χώρα σε αυτό που ήδη συντελείται στο έδαφός της ως κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Η διαμαρτυρία του Κοτζιά κατά της Βιέννης και το αντιτουρκικό μπρίο του Καμμένου ηχούν ήδη ξεπερασμένα από την πραγματικότητα στην Ειδομένη και τις μπλοκαρισμένες εθνικές οδούς.
Το ερώτημα που επείγει δεν είναι ποιος φταίει που η – κατά Κοτζιά – «αποικία χρέους» αποικίζεται πλέον από ράκη ανθρώπινης δυστυχίας. Σε αυτό η κυβέρνηση μπορεί να λέει ότι φταίει η Ευρώπη, φταίει η Τουρκία, φταίει, όπως πάντα, η κακιά μας η γεωγραφία. Το επείγον ερώτημα είναι ποια ευρωπαϊκή βοήθεια, οσοδήποτε γενναιόδωρη, μπορεί να καταστήσει το πρόβλημα διαχειρίσιμο. Ποια βοήθεια μπορεί να το κρατήσει τάχα περιορισμένο μέσα στα στρατόπεδα;
Ο φόβος είναι προφανής. Καμία οικονομία – και ιδίως τουριστική οικονομία – δεν μπορεί να ανανήψει σε συνθήκες (πραγματικής αυτή τη φορά) ανθρωπιστικής κρίσης. Δουλειές θα κάνουν μόνο οι δουλέμποροι.
Google news
