[Αγιογραφίες] Πορνογραφία

Δεν είναι σύνηθες, αλλά συνέβη. Στα πρώτα γενέθλια της κυβέρνησής του στο Τάε Κβον Ντο ο Πρωθυπουργός συμπεριέλαβε στα επιτεύγματά του την επιβολή φορολογικού προστίμου σε έναν σύμβουλο του προκατόχου του, τον Σταύρο Παπασταύρου.

Δεν είναι σύνηθες για ένα πρόσωπο στην περιφέρεια της πολιτικής, αλλά ο Παπασταύρου αποδείχτηκε για την καταγγελτική ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ καύσιμο υψηλής απόδοσης. Τον μνημόνευε και τον μνημονεύει σταθερά ο Τσίπρας και τα στελέχη του κόμματος στις ομιλίες του και στις τηλεοπτικές εμφανίσεις τους με τρόπο μάλλον αναντίστοιχο σε μία φορολογική εκκρεμότητα. Με τρόπο που θα ταίριαζε σε έγκλημα του κοινού ποινικού δικαίου.

Τώρα ο Παπασταύρου ανασύρεται και πάλι για να στοχοποιηθεί μέσω της συζύγου του ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Η ενοχοποίηση επιχειρείται πάλι διά της συσχετίσεως.

Από την άποψη της πολιτικής τακτικής, η αναζωπύρωση της λιστολογίας είναι αυτονόητη κίνηση για τον ΣΥΡΙΖΑ. Αποτελεί προνομιακό του πεδίο η ηθικολογία εναντίον μιας ελίτ που δείχνει προ πολλού αδύναμη να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Ο ΣΥΡΙΖΑ ξέρει ότι το μεγάλο ακροατήριο δεν θα εντρυφήσει ποτέ στις λεπτομέρειες της μιας ή της άλλης δικογραφίας. Δεν θα αναρωτηθεί ποτέ τι χαρακτήρα είχε η πρώτη λίστα Φαλτσιανί, ή τι αποδεικτικό βάθος είχαν τα επιπλέον αρχεία που ο πρώην υπάλληλος της HBSC φέρεται να ενεχείρισε στους έλληνες συντρόφους του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ξέρει ότι μπορεί ακόμη να αρδεύει την οργή εναντίον ενός συστήματος που πολιτικά είναι πολύ απονομιμοποιημένο για να αντιδράσει. Γι’ αυτό και επιστρέφει στη ρητορική των σκανδάλων τώρα που έχει ανάγκη για ανάσες από τα κυβερνητικά του αδιέξοδα. Γι’ αυτό επιστρατεύει και πάλι τα πρόσφορα media – τα media που «διόρθωναν» ονόματα στις λίστες που «αποκάλυπταν».

Ως εδώ αυτό το σχήμα δεν έχει καμία πρωτοτυπία. Ολοι οι προηγούμενοι είχαν λίγο-πολύ ενδώσει στην ακαταμάχητη δύναμη της μικροπολιτικής πορνογραφίας, όπου η φαντασία του δέκτη κεντρίζεται με υπαινιγμούς, σκιαγραφήματα και ακριτομυθίες. Ολοι έριχναν λάσπη στον μύλο της επικαιρότητας, όταν η επικαιρότητα
τους αντιπολιτευόταν.

Τώρα όμως εφαρμόζονται και μέθοδοι που δεν υπάρχουν στη θεσμική μνήμη της Μεταπολίτευσης. Δεν είναι μόνο η άνεση με την οποία ο Πρωθυπουργός προαναγγέλλει διώξεις από το βήμα της Βουλής. Είναι η άνεση με την οποία ψηφίζονται διατάξεις φωτογραφικές προκειμένου να χρησιμοποιηθούν παρανόμως ληφθέντα στοιχεία – όπως αυτά του Φαλτσιανί – σε εκκρεμείς δικαστικά υποθέσεις. Είναι ο τόνος στον οποίο καταγγέλλει το υπουργείο Δικαιοσύνης τους εισαγγελείς που τόλμησαν να εκφράσουν γι’ αυτό νομικές επιφυλάξεις.

Την ώρα που η οικονομική διασταυρώνεται με την προσφυγική κρίση, η κυβέρνηση επιχειρεί πάλι να παπασταυροποιήσει την πολιτική ζωή. Και το καταφέρνει.