[Πίσω από τη βιτρίνα] Μπροστά στον καθρέφτη

Το δημοσκοπικό προβάδισμα της ΝΔ σχεδόν ένα εξάμηνο μετά τις εκλογές εξηγείται, κυρίως, από το γεγονός ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ 2.0 δεν απολαμβάνει το honeymoon effect, τον μετεκλογικό «μήνα του μέλιτος» που, όπως υποστηρίζουν, οι δημοσκόποι ακολουθεί μια κυβέρνηση στην πρώτη της περίοδο στην εξουσία. Αλλωστε την περίοδο χάριτος που της αναλογούσε, η κυβέρνηση την ανάλωσε στους λεονταρισμούς της περήφανης διαπραγμάτευσης. Το αποτέλεσμα αποτυπώθηκε στον πολιτικό ισολογισμό: τα πολιτικά της κέρδη τα χρεώθηκε η οικονομία. Η απώλεια της δημοσκοπικής κυριαρχίας μπορεί να λειτουργεί αποσταθεροποιητικά σε μια κυβέρνηση, έχει όμως και μια αντίρροπη δυναμική: το χαρτί των πρόωρων εκλογών κατευθύνεται πλέον ως απειλή κυρίως προς τους βουλευτές της συμπολίτευσης, που καλούνται να στηρίξουν με μπετόν τις κυβερνητικές επιλογές, αλλιώς ρισκάρουν την πολιτική τους επιβίωση. Θεωρητικά απειλεί και τα μικρότερα κόμματα που μπορεί να πιέζονται από την ενδεχόμενη πόλωση, αλλά αυτό αφορά μια ανάλυση δεύτερου επιπέδου. Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση έχει απολέσει το βασικό όπλο στο πεδίο του πολιτικού τακτικισμού.

Στο πρωθυπουργικό επιτελείο αντιλαμβάνονται τη χρονική στενότητα και βλέπουν την επιβεβαίωση της περίφημης ρήσης Σόιμπλε για την εφαρμογή ως διέξοδο στα αδιέξοδα της παρούσας συγκυρίας. Τα κυβερνητικά στελέχη αφήνουν να διαρρέει ότι οι εκπρόσωποι των θεσμών θα επιστρέψουν σταδιακά την επόμενη εβδομάδα για να πιάσουν το νήμα της διαπραγμάτευσης από εκεί που το άφησαν, υπουργοί που μετέχουν στις συζητήσεις λένε πάντως ότι εντοπίζουν καθυστερήσεις και στην πλευρά των δανειστών, γεγονός που ίσως να υποκρύπτει και διαφωνίες στο εσωτερικό του κουαρτέτου. Αυτό βέβαια δεν πρόκειται να γλιτώσει τους κυβερνητικούς από τα πρόσθετα μέτρα του δημοσιονομικού κενού που πλέον παραδέχονται ότι θα αγγίξει το 1 δισ., απόρροια της μεγαλύτερης ύφεσης που τελικά σημειώθηκε το 2015, παρά τις προβλέψεις για τη μηδενική μεταβολή στο ΑΕΠ. Ολες οι διαρροές βέβαια συγκλίνουν στο ότι το μάρμαρο θα πληρώσουν πάλι, αναδρομικά ή όχι, όλοι όσοι βρίσκονται επάνω από αυτήν τη νοητή φορολογική γραμμή που χωρίζει τον σκληρό πυρήνα των ψηφοφόρων ΣΥΡΙΖΑ από τα υπόλοιπα κοινωνικά στρώματα. Το ίδιο αναμένεται να συμβεί και στο Ασφαλιστικό, όταν η κυβέρνηση αποδεχτεί το σενάριο των μειώσεων στις κύριες συντάξεις, σημείο στο οποίο, όπως έδειξαν και οι δηλώσεις Ντεϊσελμπλούμ, οι εκπρόσωποι των θεσμών παραμένουν αμετακίνητοι.

Η κυβέρνηση βιάζεται πια να κλείσει μέτωπα – ο τρόπος που τελικά εφάρμοσε υπό πίεση τα όσα προέβλεπε η συμφωνία με την Ευρώπη στο Προσφυγικό αποδεικνύει ότι μια αριστερή κυβέρνηση μπορεί να ξεπεράσει τους ιδεολογικούς ιδεασμούς και να αποτελέσει μέρος της λύσης ενός προβλήματος. Η εφαρμογή βέβαια σημαίνει και πολιτική φθορά, πολύ περισσότερο όταν έχεις ανέβει σε τρακτέρ, κουνώντας την ατζέντα ενός παράλληλου προγράμματος που υποτίθεται ότι θα αντιστάθμιζε τις επιπτώσεις του Μνημονίου. Υπό αυτή την έννοια, αυτό που ενόχλησε περισσότερο τους κυβερνητικούς από τις δηλώσεις Σγουρίδη δεν ήταν αυτά που είπε, αλλά αυτά που υπονόησε, βάζοντάς τους να κοιταχτούν μπροστά στον καθρέφτη.