[Εναλλακτικά] Συνοικιακός σταρ

Κάθε σταρ φτιάχνεται από τα υλικά της εποχής του. Απλά υπάρχουν σταρ που σπάνε το φράγμα του τοπικού. Και σταρ που παραμένουν συνοικιακοί. Οι δεύτεροι δεν υπολείπονται τίποτε των πρώτων, τουλάχιστον για τους θαυμαστές τους. Η Ελλάδα είχε, έχει σταρ. Είχε, έχει και κομήτες. Και ο κόσμος της μουσικής τουλάχιστον πέντε φορές θρήνησε πρόσωπα του γαλαξία του σε τροχαία. Οχι απαραίτητα σταρ, αλλά ο καθένας με τη συμβολή του στο είδος του. Ο μεγάλος Γιάννης Χρήστου. Ο λαϊκός συνθέτης Γιάννης Παπαϊωάννου. Ο κιθαρίστας των Juniors Θάνος Σουγιούλ το 1965. Ο λαϊκός τραγουδιστής Κώστας Κόλιας στις αρχές του ’80. Και από την Πέμπτη το πρωί ο 33χρονος τραγουδιστής Παντελής Παντελίδης. Ο τελευταίος υπήρξε σταρ για τις λαϊκές γειτονιές. Οχι βέβαια ένας Τζέιμς Ντιν, όπως πολλοί έσπευσαν να παρομοιάσουν. Ενας πολύ δημοφιλής καλλιτέχνης.

Με δύο όμως πολύ βασικά χαρακτηριστικά: το πρώτο είναι πως πήγε ανάποδα στους όρους της κατασκευής σταρ. Δεν είχε στυλίστα, υπεύθυνο δημοσίων σχέσεων. Δεν τον συνόδευε αστικός μύθος. Εγραψε μερικά ερωτικά τραγούδια, τα ανέβασε στο Ιντερνετ. Και η μετά τετραετής πορεία του γνωστή. Σχεδόν διακτινίστηκε απ’ το πατρικό του στη Νέα Ιωνία στις θηριώδεις πίστες. Απ’ τα συνοικιακά μπαράκια στα βουνά με τα γαρίφαλα. Αυτοδίδακτος και μόνος. Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο χαρακτηριστικό.

Ο Παντελίδης έσκασε σαν φαινόμενο στη μουσική μας το 2012. Στον κρότο της αφομοίωσης της κρίσης. Οι γενικευμένοι ιμάντες του lifestyle είχαν ήδη αρχίσει να φθείρονται. Ο κόσμος ήταν ήδη πιο υποψιασμένος. Κυρίως λόγω της χειραφέτησης απ’ το Ιντερνετ. Ο μηχανισμός κατασκευής σταρ απευθυνόταν τώρα σε ένα νεόπτωχο κοινό. Μετατοπιζόταν μαζί με το πλήθος. Οχι τυχαία, οι λαϊκές συνοικίες υποδέχθηκαν με όρους «γλυκιάς» εκδίκησης την αναρρίχηση του Παντελίδη στο κεντρικό «κύκλωμα» του τραγουδιού και των προβολέων. Ο λιτός του βίος συνέπλεε με τη μέση ταξική δοκιμασία. Δεν ήταν πολιτικό το τραγούδι που υπηρέτησε. Κάθε άλλο. Για την ακρίβεια, δεν ήταν πολιτικό με όρους μεταπολιτευτικού αμπέχονου. Ηταν όμως πολιτικό – παρότι μιλούσε μόνο για καψούρα, απόρριψη, ζήλεια – επειδή ακριβώς «κούμπωνε» με τη μαζική αποστροφή του λαού για την πολιτική.

Ο νεαρός τραγουδοποιός έμοιαζε να ξεπήδησε απ’ τα έγκατα των περιοχών που λίγοι φτάνουν σήμερα με την επιρροή τους. Ισως μόνο ο Λάκης Λαζόπουλος. Και δυστυχώς (και) η Χρυσή Αυγή. Λαϊκές συνοικίες που τροφοδότησαν το πελατειακό κράτος σαράντα χρόνων σήμερα μοιάζουν άστεγες από κάθε κάλυψη. Μόνο το τραγούδι μοιάζει να στέκεται παρηγορητικό για αυτές. Ακόμη κι εκείνο που υπηρέτησε ο πρόωρα χαμένος Παντελής Παντελίδης.