[Ενστάσεις] Ο φραπές και η δημοκρατία

«Δυο πράγματα δεν ευδοκιμούν στη χώρα μας. Το ένα είναι το δέντρο του καφέ και το άλλο η δημοκρατία». Ετσι αρχίζει το αφήγημα του τούρκου αριστερού συγγραφέα Αζίζ Νεσίν «Ο καφές και η δημοκρατία», στο οποίο λέει ότι, αν και στη χώρα του δεν παράγεται καφές, οι  καταναλωτές του γνωρίζουν τα πάντα γι’ αυτόν. Αντίθετα, αν και η δημοκρατία, θεωρητικά, θα μπορούσε να ριζώσει και να καρπίσει, δεν έχει την ανταπόκριση που έχει ο καφές.

Στη χώρα μας, όλα αυτά ήταν επίκαιρα μέχρι το τέλος της δικτατορίας. Στη συνέχεια, η δημοκρατία δεν παρέμεινε μυστήριο, όπως δεν ήταν και ο καφές. Προοδευτικά, μάλιστα, ο καφές (και ιδίως η εθνική εκδοχή του, ο φραπές) έγινε επιστήμη. Αντίθετα, η δημοκρατία φαίνεται ότι θα δοκιμαστεί αν η κυβέρνηση επιλέξει τους δρόμους του αυταρχισμού.

Ανάμεσα στους διαπρύσιους οπαδούς του φραπέ (μετά σιγαρέτου) είναι ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας Παύλος Πολάκης. Ο οποίος, χθες, προτίμησε τον φραπέ στο καφενείο της Βουλής και απετάξατο την υποχρέωσή του στη δημοκρατία – κι ας αναζητούνταν από το προεδρείο ώστε να προσέλθει στην Ολομέλεια και να απαντήσει στην επίκαιρη ερώτηση του βουλευτή του Ποταμιού Κώστα Μπαργιώτα για τα προβλήματα του ΕΣΥ με τις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας και με τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων. Τελικά, ο υπουργός, αφού επικαλέστηκε φόρτο εργασίας, «άραξε με τις ώρες στο καφενείο», αποφεύγοντας τις κρίσιμες ερωτήσεις.

Ο κ. Πολάκης προσπάθησε, φυσικά, να βγει κι από πάνω. Είχε δουλειά, ήταν κάτι απεργοί της ΠΟΕΔΗΝ στο γραφείο, είναι κι ο αντίπαλός του από ένα κόμμα που φθίνει…

Τον κατηγορεί ο κ. Μπαργιώτας ότι αποφεύγει να απαντήσει στις κρίσιμες ερωτήσεις – τι θα γίνει με τα φάρμακα των ασθενών με ΧΙΒ (όπως έλεγε), πώς δεν θα πεθαίνουν σοβαρά άρρωστοι από ελλείψεις στις εντατικές… Δύσκολες οι απαντήσεις. Και πού αλλού να τις αναζητήσει αν όχι στον καφέ;