[Αριστέρα της Εδέμ] Σχολικά γεύματα

Τα πράγματα έχουν μπερδευτεί στη χώρα μας. Ιδίως μετά το καλοκαίρι. Αριστεροί με περγαμηνές ασκούν νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Νεοφιλελεύθεροι με περγαμηνές επικροτούν τα μπλόκα των αγροτών. Αυτό σκέφτηκα ακούγοντας χθες το πρωί στον ραδιοφωνικό σταθμό Κόκκινο την αναπληρώτρια υπουργό Κοινωνικής Αλληλεγγύης Θεανώ Φωτίου να περιγράφει πως έχει οργανωθεί crowd funding (συμμετοχική χρηματοδότηση) για σχολικά γεύματα.

Το έψαξα λίγο: σε πρώτη ανάγνωση δεν διαβάζεται ως κάτι κατακριτέο. Εντασσόμενη η παραπάνω πρωτοβουλία, στο Act4Greece, πρόκειται περί πλατφόρμας Crowdfunding που πραγματοποιείται με τη στρατηγική συνεργασία διαφόρων κοινωφελών ιδρυμάτων και με στόχο «τη συγκέντρωση χρημάτων από όσους θα ήθελαν να βοηθήσουν στην ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας, στηρίζοντας τη χρηματοδότηση επιχειρηματικών δράσεων, αλλά και πρωτοβουλίες αλληλεγγύης», όπως διάβασα.

Και το πρόβλημα ακριβώς δεν είναι με τα παραπάνω ιδρύματα. Ούτε καν με την Εθνική Τράπεζα που έχει κυρίαρχο ρόλο στο εγχείρημα. Στρατηγική των ιδρυμάτων εξάλλου είναι και οι πρωτοβουλίες ανθρωπιστικού τύπου.

Η μελαγχολική σκέψη έχει να κάνει με την κυβέρνηση. Αριστερά και φιλανθρωπία δεν είναι ακριβώς συνώνυμα πράγματα απ’ όσο καταλαβαίνω. Κι αυτό αφού ο ίδιος ο πυρήνας της θεωρίας της Αριστεράς είναι ο μετασχηματισμός της κοινωνίας σε κάτι ανθρωπινότερο. Ακόμη και σε περιόδους οξύτατης ανθρωπιστικής κρίσης, η Αριστερά πήρε τα πράγματα στα χέρια της. Δεν τα μετέθεσε ως ευθύνη σε άλλους. Το ΕΑΜ, για παράδειγμα, διοργάνωνε συσσίτια μέσα στα πέτρινα χρόνια της Κατοχής. Εν πολλοίς αυτό ερμήνευε και το ηγεμονικό του κύρος.

Είναι, λοιπόν, τουλάχιστον μελαγχολικό να μετατίθεται σήμερα το σοβαρό ζήτημα του σχολικού γεύματος στη δράση – έστω και στη διάδραση – ιδρυμάτων. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τα κατάφερε σε επίπεδο διεθνών συσχετισμών, του έχει μείνει το κομμάτι του εσωτερικού φιλοπληβειακού προγράμματος. Σε αυτήν την κατεύθυνση δεν έχει κάνει λίγα πράγματα. Οχι όμως και αρκετά. Θα έπρεπε, για παράδειγμα, να έχει ιεραρχήσει ένα θέμα όπως το προαναφερόμενο. Θα έπρεπε να το έχει καταστήσει πάγια υποχρέωση του κράτους. Αν μπορεί να γίνει, αφού, πριν ιεραρχήσεις κάτι τέτοιο, χρειάζεται στοιχειώδης έλεγχος των δημοσιονομικών. Και για έναν ακόμη λόγο: αν σήμερα το κράτος δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε σχολικά γεύματα, δεν επιβεβαιώνεται απλώς η έννοια της «ανθρωπιστικής» κρίσης, αλλά και η αδυναμία ανάσχεσής της με πολιτικούς όρους. Και προφανώς τα ενθουσιώδη λόγια της υπουργού χτες το πρωί στο ράδιο απλά επικυρώνουν ένα μεταπολιτικό τοπίο όπου οι κυβερνώντες θα χειροκροτούν το πεντάευρο του ξένου πολίτη για τα γεύματα του λαού τους.